Η κομποστοποίηση στη ζωή μας

 Ευαγγελία Καραγιάννη 

     Υπάρχουν διάφορες μορφές ανακύκλωσης, μπορούμε να ανακυκλώσουμε ρούχα, χαρτί, γυαλί και αλουμίνιο. Μία ακόμα, όμως, μορφή ανακύκλωσης, την οποία δεν αναφέρουν συχνά είναι η ανακύκλωση οργανικής ύλης, δηλαδή η κομποστοποίηση. 

   Γενικά, κομποστοποίηση ονομάζεται η βιολογική διαδικασία κατά την οποία μετατρέπεται η οργανική ύλη σε κομπόστ. Το κομπόστ, είναι μια άοσμη, σκούρα και πλούσια ουσία, την οποία χρησιμοποιούμε στην θέση του λιπάσματος στα φυτά. 

   Αναλυτικότερα, η κομποστοποίηση αποτελεί μία αερόβια διαδικασία με αποτέλεσμα την αποικοδόμηση και σταθεροποίηση οργανικής ύλης. η οποία  επιτυγχάνεται με μικρόβια (βακτήρια, μύκητες), σε συνεργασία με μεγαλύτερους οργανισμούς. Κατά τη διαδικασία αυτή παράγεται νερό, διοξείδιο του άνθρακα και θερμότητα με τελικό προϊόν το κομπόστ. 

Ωστόσο, το ερώτημα που δημιουργείται συχνά είναι, μπορώ να κομποστοποιήσω τα πάντα;   Η ύλη που μπορούμε να κομποστοποίησουμε θεωρητικά, αποτελείται από οτιδήποτε υπήρξε κάποτε ζωντανό, όμως  υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί για πρακτικούς λόγους. Επομένως τα υλικά που μπορούμε να κομποστοποιήσουμε χωρίζονται σε 2 κατηγορίες, τα καφέ (Περιέχουν μεγάλη ποσότητα άνθρακα C) και τα πράσινα (Περιέχουν μεγάλη ποσότητα άζωτο N) και είναι τα εξής: 

ΚΑΦΕ: χαρτί κουζίνας, φλούδες κορμών, άχυρα, πριονίδια, ξεραμένη χλόη, χαρτοπετσέτες, στέλεχος καλαμποκιού, στάχτες 

ΠΡΑΣΙΝΑ: γκαζόν, κλαδέματα, ξερά φύλλα, φρούτα και λαχανικά, οικιακά φυτά, φύλλα, τσόφλια αυγών, υπολείμματα καφέ, υπολείμματα από αφέψημα, φλούδες, κοτσάνια, κοπριά φυτοφάγων, ξεπλυμένα φύκια. 

    Η κομποστοποίηση είναι μία εύκολη και ωφέλιμη διαδικασία, την οποία μπορούμε να πραγματοποιήσουμε και στο σπίτι μας, αρκεί να διαθέτουμε κάδο κομποστοποίησης είτε να τον κατασκευάσουμε. Για να κατασκευάσουμε έναν τέτοιο κάδο, παίρνουμε έναν απλό και δημιουργούμε τρύπες στα πλαϊνά και στον πάτο, ώστε να αερίζεται το μείγμα. Αυτό τον κάδο θα πρέπει να τον τοποθετήσουμε σε σκιερό μέρος. Στη συνέχεια, θα τοποθετήσουμε τα απορρίμματα, πριν ξεκινήσουμε όμως να προσθέτουμε υλικά στον κομποστοποιητή θα πρέπει να γνωρίζουμε, ότι το περιεχόμενο του μείγματος θα πρέπει να έχει αναλογία καφέ και πράσινων προϊόντων 1 προς 3. Επίσης, το μείγμα θα πρέπει να επικοινωνεί άμεσα με φρέσκο χώμα προκειμένου να αποκτήσει τους απαραίτητους μικροοργανισμούς, άρα θα χρειαστεί να το προσθέσουμε. Τέλος, το μείγμα πρέπει να το ανακατεύουμε συχνά, προκειμένου να μπαίνει μέσα του περισσότερο οξυγόνο. Η διαδικασία διαρκεί συνήθως, 4 με 6 μήνες. 

 Είναι πολύ σημαντικό να αντιληφθούμε τα οφέλη της κομποστοποίησης, διότι πέρα από την ιδιαίτερη σημασία που έχει για τα φυτά, συμβάλλει και στην προστασία του περιβάλλοντος. Συγκεκριμένα, μειώνονται τα οικιακά απορρίμματα κατά 35%, μειώνεται η χρήση των χημικών λιπασμάτων αφού αντικαθίστανται απο το κομπόστ και τέλος εξοικονομεί ενέργεια που καταναλώνεται για την παρασκευή αυτών των χημικών λιπασμάτων. 

ΠΗΓΕΣ:

https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%BF%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7

https://www.bestprice.gr/blog/163/kompostopoiisi-sto-spiti

http://www.ecorec.gr/ecorec/index.php?option=com_content&view=category&id=64&Itemid=537&lang=en

Ο εφηβικός νους στο μικροσκόπιο

 

Τον κυκεώνα των σκέψεων και των προβληματισμών των σύγχρονων εφήβων παρουσιάζει η έκθεση φωτογραφίας με τίτλο «Ο εφηβικός νους στο μικροσκόπιο», των μαθητών του τμήματος Γ3 του 1ου Γ.Ε.Λ. Κέρκυρας, υπό την επίβλεψη και καθοδήγηση της εκπαιδευτικού Μαρίνας Κρητικού. Όλα τα έργα που παρουσιάζονται στην παρούσα έκθεση έχουν δημιουργηθεί από τους μαθητές με ζήλο, ακολουθώντας μόνο μία λογική, αυτή  των επιθυμιών και των παρορμήσεών τους.

 Η χωρίς δισταγμό επιλογή των δημιουργών για τη σταθερότητα της ασπρόμαυρης μορφής στις φωτογραφίες, προέρχεται από τη δύναμη του ασπρόμαυρου να προσηλώνει και να καθηλώνει.   Όταν κοιτάζουμε μία ασπρόμαυρη φωτογραφία, ασυνείδητα αποτυπώνεται μέσα μας. Όταν το χρώμα –που τα μάτια μας έχουν συνηθίσει να βλέπουν- απουσιάζει, άλλα στοιχεία της φωτογραφίας αποκτούν βαρύτητα και την καθορίζουν.

 Η έκθεση, διατηρώντας στο σύνολό της ταυτόχρονα την τάξη και το χάος, απεικονίζει απόλυτα την νεανική σκέψη, την επανάσταση και τον προβληματισμό που με διαφορετικό τρόπο κατακλύζει την καρδιά και το σώμα του εφήβου από άκρη σε άκρη. Σύγχρονοι στοχασμοί που αφορούν στη διαφορετικότητα, στις κοινωνικές νόρμες και στον αντίκτυπο του διαδικτύου και των μέσων μαζικής δικτύωσης στην ψυχολογία των νέων, αποτυπώνονται μέσα από την οπτική των εφήβων σε μορφή φωτογραφιών.

 Η δύναμη της ελευθερίας είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την συλλογικότητα, η οποία μπορεί να πάει κόντρα στο κάθε κατεστημένο. Έτσι, η συγκεκριμένη έκθεση φωτογραφίας αποτελεί έναν ύμνο στη συνεργασία  και στο ομαδικό πνεύμα, καθώς οι μαθητές και η εκπαιδευτικός σε ένα πλαίσιο ομαδικότητας, επιδίωξαν την απεικόνιση των προβληματισμών και των ανησυχιών τους.

 Το βέβαιο είναι ότι αυτή η συλλογή φωτογραφιών αντικατοπτρίζει τον ανεμοστρόβιλο των εφηβικών σκέψεων και ενεργοποιεί υποσυνείδητα τον διακόπτη των βαθύτερων στοχασμών, προκαλώντας συνειδησιακή ταραχή και εμπνέοντας στους θεατές ότι όσο και αν οι κοινωνικοί κανόνες έρχονται να επιβληθούν πάνω μας, τελικά είναι η βούληση μας που καθορίζει τη ζωή μας.    

                                                  Ευθυμία Καραγιάννη, μαθήτρια Γ Λυκείου (τμήμα Γ3)

«Δυο σκιές, αγκαλιασμένες στο φώς,τυλιγμένες στο σκοτάδι»

γράφει η Ελευθερία Σκορδίλη 

 Άσε με να σε ρωτήσω μου είπε. Και την άφησα. Έμαθες να μετράς; Τα χαμόγελα και τις στιγμές στη παλάμη; Τις ρυτίδες στα μάτια, τα δάκρυα, τις αγκαλιές,τα φιλιά; Έμαθες να διαβάζεις; Στα πρόσωπα τον φίλων την λύπη; Τη χαρά σε μάτια ξένα, την απόγνωση πίσω απ’ τα μάτια που καλύπτει η οθόνη; Ξέρεις να ακούς; Τον πόνο, τη χαρά; Την εγκατάλειψη, την πίκρα, την αγάπη; Να ακούς το φόβο και το χάδι. Το σ’ αγαπώ μονταρισμένο και τη ζήλια τονισμένη αλλιώς; Τα μάτια τα βλέπεις; Άυτούς τους καθρέφτες της αβύσσου – δυστυχίας και ευτυχίας σπίτι. Τα μάτια εκείνα που σε φιλάν για καληνύχτα, που αφήνουν το βλέμμα στα αστέρια, που πλανούνται στον ουρανό μήπως συναντήσουν κάτι περασμένο – μια στιγμή μες στο χρόνο; Άυτά που πονούν, που φοβούνται; Τα μάτια πουδακρύζουν στο σκοτάδι, τα βλέπεις; Γνωρίζεις να χορεύεις στον χρόνο; Έκείνον τον πλανευτή τον πρίγκιπα που δε σε αφήνει ανάσα να πάρεις. Έρχεται φεύγει μένεις κοιτάς – εκείνος ήδη στο επόμενο βαλς. Συνάντησες τη μαγεία; Τη βρήκες εκεί που σου είπαν πως θα ‘ναι; Άκουσα πως προτιμά να εκπλήσσει με τιςκρυψώνες τις τους μεγάλους. Και την αγάπη. Πες μου την αγάπη τη ξέρεις; Πες μου στα ταξίδια σου, που σβήνουν τον χρόνο, φιλάν το κενό και χορεύουν με τ’άστρα. Πες μου σε αυτά τα ταξίδια τι έμαθες. Σε αυτά τα ταξίδια πόσο είδες, πόσα ρώτησες, πόσα σου είπαν;Άσε με να σου απαντήσω της ζήτησα, και το έκανε. Έίδα πως ο κόσμος δεν είναι όπως αφήνει να φαίνεται η γραμμή του ορίζοντα, κατάλαβα πως μια ακτίνα φωτός είναι αρκετή για να αλλάξει πολλά. Μα ξέρω τελικά ένα – όπως κι ο Σωκράτης – ότι δεν ξέρω τίποτα (κι άσε με να προσθέσω) μόνο την απεραντοσύνη του γεμάτο άγνωστο κενού που δεν θα γνωρίσω. Κι έπειτα χαθήκαμε εκεί που το σκοτάδι και το φως αγκαλιάζονται, εκεί απ’ όπου είχαμε έρθει. Το άγνωστο.

Μια σκηνή πριν το τέλος

γράφει η Ελευθερία Σκορδίλη 

Χρειάζονται τα παγωμένα δευτερόλεπτα στις ζωές μας; Αυτά που μας επιτρέπουν να δούμε έξω από εμάς. Να προσπαθήσουμε να φανταστούμε τις πραγματικότητες των άλλων. Παράλληλες πραγματικότητες. Ο καθένας πρωταγωνιστής στη δική του ιστορία και όλοι δεύτεροι ρόλοι στην ίδια παράσταση, μα έχει ο καθένας στιγμές που οι προβολείς φωτίζουν μόνο αυτούς και αυτό είναι το ξεχωριστό. Το πώς συνυπάρχουν οι ρόλοι μας στην ροή του χρόνου αφήνοντας μας να αναπνέουμε και αέρα διαφορετικό απ’ των υπολοίπων. Έστω για λίγο. Το ξεχνάμε. Έίμαστε τόσο καλοί στο να ξεχνάμε. Απ’ όλους τους ρόλους μας αυτό μας βγαίνει πιο φυσικά απ’ όλα. Ξεχνάμε ανθρώπους, κινήσεις, τη ζωή, το να ζήσουμε. Κι ο χρόνος τρέχει και εμείς περπατάμε. Δεν κατανοούμε πως η παράσταση τελειώνει παρά μόνο μια σκηνή πριν το τέλος. Τότε αλλάζουμε λίγο το κουστούμι μας, φοράμε μια νέα μάσκα και κάνουμε έναβήμα μπροστά να απαγγείλουμε πιο πειστικά τα τελευταία μας ποιήματα. Ας αλλάξουμε κουστούμι τώρα, πριν την τελευταίασκηνή. Να πούμε τα επόμενα λόγια πιο καθαρά και να ανταλλάξουμε χαμόγελα που κρατούσαμε για την υπόκλιση. 

« Ξέρεις από θέατρο;»

 

γράφει η Ελευθερία Σκορδίλη 

Πρόβα τζενεράλε. 

Μια πρόγευση της χαράς της παράστασης. Η επιβεβαίωση πως γνωρίζεις το κάθε λεπτό, τη κάθε γραμμή που πριν κάποιους μήνες διάβαζες απ’ τα χείλη του υποβολέα. Φινάλε. Η στιγμή που η ένταση εγκαταλείπει το σώμα. Η υπόκλιση και το μπράβο που λες κρυφά στον εαυτό σου, εκείνο που λέει δυνατά το χειροκρότημα. 

Παράσταση. 

Λεπτά για τον ακροατή. Ώρες για όσους είναι στην άλλη πλευρά της αίθουσας. Γέλια και μερικός προβληματισμός κάτω απ’ την σκηνή. Χαμόγελα και δάκρυα και άγχος ημερών για όσους πατούν στη σκηνή.

Υπόκλιση. 

Αν και συμβολίζει το τέλος, για όσους υυποκλίνονται είναι η αρχή ενός ακόμα ταξιδιού. Για όποιον τους βλέπει η αρχή ενός συλλογισμού και για την ίδια την παράσταση μια νίκη, μια ακόμα εκδοχή στης ιστορίας που έφτασε στο τέλος. 

Η ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ

γράφει η Ευαγγελία Καραγιάννη

    Καλώς ή κακώς, το σχολείο αποτελεί προσομοίωση της κοινωνίας μας. Ο τρόπος που δρούμε και αντιμετωπίζουμε καταστάσεις στα πλαίσια αυτού, είναι δείγμα της μετέπειτα συμπεριφοράς του ατόμου.

    Συχνά, συναντάμε στο χώρο του σχολείου ομάδες ατόμων που εκδηλώνουν βίαιες συμπεριφορές και επιθυμία να βανδαλίσουν τις υποδομές. Τέτοιες ομάδες δεν αποτελούν πλειονότητα των μαθητών ενός σχολείου, αλλά τους επισκιάζουν και οι πράξεις τους επισκιάζουν άμεσα όλο το δυναμικό του.

    Αυτές οι συμπεριφορές, που κάποιες φορές έχουν απώτερο σκοπό να εκφοβίσουν μαθητές, είναι ένας τρόπος εκδήλωσης ακραίων μη αποδεκτών απόψεων. Ενώ, τα άτομα που προβαίνουν σε αυτές δείχνουν να μη σέβονται ούτε τους συμμαθητές τους, ούτε τους καθηγητές.

    Οι παράγοντες στους οποίους στηρίζονται τα άτομα που εκδηλώνουν τέτοιες συμπεριφορές είναι: Η εκδήλωση ισχύος και δύναμης, αλλά και ο φόβος που προκαλούν. Έτσι λοιπόν καταλήγουν μικρότερες αριθμητικά ομάδες να περιορίζουν και να εκφοβίζουν το σύνολο.

    Πάντοτε σε τέτοια φαινόμενα βίας οι αντιδράσεις ποικίλουν. Ένα ποσοστό μαθητών και καθηγητών, θα τα παρακολουθήσουν παθητικά, δίχως να τα αντιμετωπίσουν, ενώ ένα άλλο ποσοστό, επιδιώκει την επίλυση τους -έχοντας ή μη αποτέλεσμα- δεν μένουν αμέτοχοι παρατηρητές.

    Προκειμένου, λοιπόν, να εξαλειφθούν ή έστω να μειωθούν τα περιστατικά βίας στα σχολεία πρέπει να δράσουν τόσο οι εκπαιδευτικοι όσο και οι μαθητές.

    Η αδιαφορία και η προσποίηση ότι δεν υπάρχουν τέτοια ζητήματα γύρω μας δεν θα βοηθήσει. Αντίθετα, θα ενθαρρύνει τις παραβατικες συμπεριφορές και την  καταδίωξη της διαφορετικότητα. Από την πλευρά των καθηγητών, θα έπρεπε να γίνεται ξεκάθαρο ότι κάθε είδος εκφοβισμού είναι κατακριτέο. Η τιμωρία και οι ποινές είναι ένας τρόπος αντιμετώπισης, αλλά ταυτόχρονα είναι σημαντικό οι καθηγητές να εκδηλώνουν αποδοκιμασία σε τέτοια γεγονότα και να ενθαρρύνουν τους μαθητές να εκφράζονται ελεύθερα - δίχως φόβο.

    Από την πλευρά μας, οι μαθητές σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ανεχόμαστε και πόσο μάλλον να ενθαρρύνουμε τη βία ούτε να τη θεωρούμε "χαβαλέ". Ως μαθητές, οργανωμένα θα πρέπει να προβαίνουμε σε δράσεις, ειρηνικές, δημιουργικές, ώστε να εκφράσουμε την υποστήριξή μας στη διαφορετικοτητα οποιασδήποτε μορφής. Ακόμα, όταν είμαστε μάρτυρες σε φαινόμενα βίας δεν πρέπει να σιωπούμε γιατί έτσι δηλώνουμε την ανεκτικότητα μας σε αυτά.

    Εάν επιζητούμε την ελευθερία έκφρασης και τα ίσα δικαιώματα στην ευρύτερη κοινωνία μας πρέπει να ξεκινήσουμε να δρούμε στην μικρογραφία της, το σχολείο.

Είμαστε ικανοί να ελέγξουμε τα πάντα;

Γράφει η Ιωάννα Σπίγγου

Είμαστε αλήθεια ικανοί να ελέγξουμε τα πάντα; Κρύβουμε κάποια μυστική, κρυμμένη δύναμη να προβλέψουμε κάθε πιθανή στιγμή της ζωής μας, κάθε εξέλιξη, κάθε αλλαγή, και να την προσαρμόσουμε στις επιθυμίες μας;

Αρκετοί από εμάς, ζουν καθημερινά με αυτή την υπέρμετρη, αξεπέραστη αγωνία: "Μήπως δεν εχω εξετάσει όλα τα πιθανά σενάρια του κάθε μου μελλοντικού βήματος, ώστε όλα να κυλήσουν ομαλά;"

Ξεχνάμε όμως, κάτι πολύ βασικό.

Δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτόν τον κόσμο.

Η κάθε μας εμπειρία, η κάθε μικρή εξέλιξη ασήμαντων και καθημερινών στιγμών, η κάθε μας επιλογή και οι συνθήκες που βιώνουμε, είναι αποτέλεσμα πολλών διαφορετικών παραγόντων. Άλλωστε, ένας τρόπος υπάρχει για να συμβούν τα πράγματα. Κανείς δεν έχει αποδείξει, ότι μπορούμε να επιστρέψουμε, να διαγράψουμε γεγονότα και να τα επαναλάβουμε για να μεταβληθούν..

Εμφανίσθηκε στην Αθήνα, περίπου το 300π.Χ. ως μία νέα φιλοσοφική σχολή των Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών χρόνων. Η Στωική Φιλοσοφία (στωικισμός), ιδρύθηκε από τον Ζήνωνα τον Κιτιέα, ο οποίος δίδασκε στην Αθήνα, στην "Ποικίλη Στοά", από όπου πήρε και το όνομα της. Επηρεασμένη από μια παλαιότερη φιλοσοφική σχολή, τους κυνικούς, η Στωική Φιλοσοφία, θεωρεί ως υπέρτατη αρετή, την αποδοχή της φύσης, του κόσμου και της θνητότητας του ανθρώπου, όπως είναι. Ο άνθρωπος, συμμετέχει στις πτυχές της ζωής, όμως δεν καταπατά οτιδήποτε για το προσωπικό του συμφέρον, έρχεται σε μία αρμονία με τον ευρύτερο κόσμο και το σύμπαν, και στηριζόμενος στη λογική του, επιβιώνει μέσα σε αυτό. Το έργο του είναι να φροντίζει για το Ηγεμονικό του, δηλαδή την ψυχή του και τον εσωτερικό κόσμο του, και όχι για τα εξωτερικά από αυτόν πράγματα. Αυτά χρειάζεται να τον απασχολούν, αλλά πάντα να τα αντιμετωπίζει με τη λογική.

Αν εκμοντερνιστεί η αντίληψη αυτή, στη σύγχρονη εποχή,  ίσως να υπάρχουν διάφορες πτυχές της που μπορούμε να αναλύσουμε. Βιώνουμε εποχές με συνεχείς αλλαγές, ξαφνικά γεγονότα, αναταραχές παντού οι οποίες ποτέ δεν ξέρουμε πότε θα πλησιάσουν και τον δικό μας περίγυρο, αν αυτό δεν έχει ήδη συμβεί. Το να αφήσουμε τη μοίρα μας να επιλέξει πράγματα που μπορούμε να αλλάξουμε, πιθανότατα, δεν θα βοηθήσει. Όμως, η υπερβολική αγωνία για την εξέλιξη των γεγονότων, σίγουρα δεν θα οδηγήσει σε μια προσωπική μας ηρεμία. Και η ηρεμία αυτή, εάν θέλουμε να πράττουμε με σύνεση, είναι πολύ σημαντική. Χρειαζόμαστε την ηρεμία, την έχουμε ανάγκη. Ίσως να ήταν ελπιδοφόρα η σκέψη, ότι δεν εξαρτώνται όλα από εμάς, είμαστε θνητοί, και κάθε εξωτερικό παράγοντα, μπορούμε, όχι να τον αγνοήσουμε, αλλά να τον λάβουμε υπ' όψη με τη λογική συνείδηση που διαθέτουμε.

Αλλά κάθε στιγμή που παρατηρούμε κάτι δυσάρεστο, η λύση που μελλοντικά θα ωφελήσει κάθε άνθρωπο που επιβιώνει στον κόσμο, είναι με θάρρος, να προσπαθήσουμε να συμβάλλουμε στην αλλαγή του.

Ψήφος στη Γυναίκα

 

γράφει η Ελευθερία Σκορδίλη

 

8 Μαρτίου. Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας. Εορτάζεται ως ημέρα μνήμης των αγώνων του κινήματος για τα δικαιώματα των γυναικών. Είναι μια ημέρα που υπενθυμίζει στις γυναίκες το πόσο δυνατές είναι, πόσο δυνατές μπορούν να γίνουν. Είναι μια ημέρα που δε δόθηκε, μα διεκδικήθηκε. Είναι η ημέρα – ανάμεσα στις άλλες 364 – που υπενθυμίζει στον καθένα πόσο δρόμο διένυσαν, μα και πόσο έχουν ακόμα να διανύσουν.

Ωστόσο, οι έμφυλες ανισότητες εξακολουθούν να υπάρχουν. Είναι βαθειά ριζωμένες στη κοινωνία μας, την κοινωνία στην οποία μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, στην κοινωνία στην οποία μεγαλώσαμε. Ακόμη και τα αυτονόητα – αν δεν διεκδικούνται ακόμα – δεν είναι τόσα τα χρόνια που έχουν περάσει απ’ όταν διεκδικήθηκαν, μέσα από πολλές διαμαρτυρίες και αγώνες δεκαετιών.

Ποια είναι τα αυτονόητα; Ανάμεσα σε πολλά άλλα, τα ίσα πολιτικά δικαιώματα ανάμεσα στα δύο φύλα, κάτι που εύκολα διαπιστώνεται πως δεν ήταν και πολύ διαδεδομένη άποψη απ’ το πρώτο Σύνταγμα, στο άρθρο 3, το 1844, το οποίο ορίζει «Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου» , αλλά και από εφημερίδες της εποχής. Έως τα μέσα της δεκαετίας του ’20 μάλιστα, ήταν δεδομένο ότι μόνον οι άνδρες είχαν δικαίωμα ψήφου κάτι που φυσικά άλλαξε μέσα από πολλούς αγώνες και διαμαρτυρίες.

Μόλις πριν από 92 χρόνια καταχωρείτε το δικαίωμα εκλέγειν στον γυναικείο πληθυσμό της Ελλάδας, στις 5 Φεβρουαρίου του 1930, χωρίς αυτό ωστόσο να είναι καθολικό. Αφορούσε όσες είχαν κλείσει το 30 έτος της ζωής τους και διέθεταν τουλάχιστον απολυτήριο δημοτικού. Έτσι στις δημοτικές εκλογές της 11^ης Φεβρουαρίου του 1934, οι 439 από τις 2.655 εγγεγραμμένες Ελληνίδες πρόβηκαν στις κάλπες. 22 χρόνια μετά, με το νόμο 2159, στις 28 Μαΐου του 1952, θεσπίζεται η πλήρης καταχώρηση των γυναικείων πολιτικών δικαιωμάτων (εκλέγειν και εκλέγεσθαι), ενώ τελικά οι πρώτες βουλευτικές εκλογές στις οποίες οι γυναίκες συμμετέχουν με τις ψήφους τους είναι στις 19 Φεβρουαρίου του 1956.

Σχετίζεται όμως το δικαίωμα ψήφου των γυναικών, με την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας; Απόλυτα. Η ημέρα της γυναίκας δεν είναι μόνο μια μέρα ανάμεσα στις άλλες, αλλά αυτή που είναι εκεί να μας θυμίζει τις ιστορίες που δεν μας είπε το σχολείο. Αυτά που θεωρούμε σήμερα αυτονόητα δεν πρέπει να ξεχνάμε πως κάποτε δεν ήταν. Μέρες σαν την 8^η Μαρτίου, βρίσκονται για να θυμίζουν σε όλους μας πως ακόμη και τα αυτονόητα πρέπει να τα διεκδικήσεις για να τα έχεις.  Να θυμίζουν στην κάθε γυναίκα εκεί έξω πως δεν είναι μόνη. Πως ακόμη κι αν η κοινωνία την έχει κάνει να το πιστεύει αυτό ΌΧΙ δεν είναι μόνη! Όλες μας τόσο μοναδικές και τόσο ίδιες. Είμαστε γυναίκες και διεκδικούμε τα αυτονόητα.

Υ.Γ. Προς κάθε γυναίκα και κορίτσι και παιδί που το διαβάζει αυτό: Είσαι μοναδική και αξίζεις ακριβώς για αυτό που είσαι!

 Μην αφήσεις κανέναν να σου πει το αντίθετο.

 

FAST FASHION ένας καρκίνος από την παραγωγή μέχρι την κατανάλωση

 

γράφει ο Βλαδίμηρος Νικόπουλος 

Το Fast Fashion ή στα ελληνικά «γρήγορη μόδα», είναι όρος που έχει προέλθει από τον συνδυασμό των λέξεων “Fashion” και “Fast Food”, του γρήγορου, δηλαδή, φτηνού, ανθυγιεινού φαγητού. Κάπως ανάλογα λειτουργεί η γρήγορη μόδα που παράγεται γρήγορα με χαμηλό κόστος παραγωγής.  Εάν κάποιος το δει με μια εξωτερική μάτια η γρήγορη μόδα ακούγεται φανταστική, ένα 'θαύμα' της ανθρωπότητας

Το πρόβλημα αρχίζει να αποκαλύπτεται όταν κάποιος κάνει λίγη παραπάνω έρευνα στο πως γίνεται να παράγονται τόσο γρήγορα ρούχα σε χαμηλή τιμή. Η παραγωγή των ρούχων  ανακαλύπτει κανείς πως γίνονται σε χώρες με φτηνό εργατικό δυναμικό, όπως είναι το Μπαγκλαντές, το Βιετνάμ, η Ινδία κ.ά. Στα εργοστάσια τους εργάζονται ως επί το πλείστον γυναίκες, αλλά και παιδιά, κάτω από χείριστες και μη ασφαλείς συνθήκες, λαμβάνοντας εξευτελιστικά χαμηλές πληρωμές .  Πέρα όμως από το ηθικό πρόβλημα που δημιουργούν αυτές οι εταιρίες, υπάρχει και περιβαλλοντικό πρόβλημα. Η βιομηχανία μόδας είναι η δεύτερη πιο ρυπογόνα στον πλανήτη, μετά τη βιομηχανία πετρελαίου. Η χρήση φτηνών και τοξικών υφασμάτων που χρησιμοποιούνται συνεχώς από τέτοια καταστήματα τροφοδοτεί αυτή την κατάσταση. Σύμφωνα με το WWF, χρειάζονται 2.700 λίτρα νερό για να φτιαχτεί ένα βαμβακερό T-shirt, τα οποία είναι αρκετά για να ζήσει κάποιος 900 μέρες. Άμα κάνουμε τους υπολογισμούς,  τα αποτελέσματα είναι τρομακτικά. Το μέσο ένδυμα φοριέται επτά φορές πριν πεταχτεί. Το θέμα είναι ότι η γρήγορη μόδα κάνει τόσο μεγάλη σπατάλη που παράγει περισσότερο CO2 από τη Γαλλία, τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο μαζί.

Τι πρεπει να κάνουμε όμως εμείς; Αρχικά θα πρέπει να σταματήσουμε να ψωνίζουμε από καταστήματα που προωθούν το Fast Fashion και ενισχύουν την εργασιακή εκμετάλλευση. Tο δεύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ψωνίζουμε από καταστήματα που είμαστε σίγουροι ότι δεν υπάρχει αυτή η εκμετάλλευση. Αν δεν είστε σίγουροι, απλά ρωτήστε που κατασκευάζονται τα ρούχα. 

Πρέπει να κάνουμε πιο στοχευμενα τις αγορές μας ξέροντας απο πριν τι έχουμε σκοπό να αγοράσουμε. 

Μπορούμε επίσης να κοιτάμε στα ντουλάπια τον γονιών μας τα οποία είναι γεμάτα ρούχα που δεν έχουν φορεθεί εδώ και χρόνια και είναι πραγματικά εκπληκτικό τι μπορεί κάποιος να ανακαλύψει εκεί μέσα.Εάν κάτι  δεν είναι το νούμερο σου υπάρχει η δυνατότητα της μεταποίησης.

Άστεγοι με κοστούμια..

Γράφει η Ιωάννα Σπίγγου,  Β' Λυκείου 

Ένα φαινόμενο σύγχρονο, οι《άστεγοι με κοστούμια》όπως αποκαλούνται, είναι οι Ιάπωνες εργαζόμενοι,  οι οποίοι δεν προλαβαίνουν να επιστρέψουν στο σπίτι τους, ύστερα από ένα μεγάλο διάστημα υπηρεσίας, για αυτό και αναγκάζονται να διανυκτερεύσουν στην κοντινότερη πλατεία της περιοχής..
Η ακραία κατάρρευση από τις συνεχόμενες, απάνθρωπης διάρκειας ώρες δουλειάς τους, οδηγεί στην εξουθένωσή τους. Χάνοντας τα τελευταία δρομολόγια, αναγκάζονται να διαμένουν σε στάσεις λεωφορείου, παγκάκια και πεζοδρόμια.
Με μία πρώτη ματιά, συνειδητοποιούμε, ότι η σωματική τους κούραση θα είναι υπερβολική.
Η Ιαπωνία ως μία χώρα με μία τεράστια βιομηχανική βάση και ανάπτυξη, επιλέγει την πολύωρη εργασία των υπαλλήλων, ως προτεραιότητα, εις βάρος των ανθρώπινων ικανοτήτων τους, οι οποίες αναπόφευκτα, δεν είναι απέραντες. Υπάρχει μία τεράστια αντίθεση, ανάμεσα στην υψηλή τεχνολογία που κατακλύζει τη χώρα αυτή, και στον ανθρωπισμό της, αφού άνθρωποι που μέλημά τους είναι να προσφέρουν, υφίστανται αυτή την καταπίεση και η ζωή τους εντάσσεται σε ενα περιορισμένο πλαίσιο.
Πέρα όμως από τη σωματική κούραση και τις συνθήκες αυτές, είναι αναγκαίο να αναρωτηθούμε για τις ψυχολογικές συνέπειες και την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων αυτών.
Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι, κάποιος να περιμένει μία ολόκληρη εβδομάδα για να δει τους δικούς του ανθρώπους;
Να μην ανταμείβεται καθόλου για την προσπάθεια που καταβάλλει, αλλά να υποτιμάται;
Να κρυώνει και να θυσιάζει καθημερινά, τις κυρίαρχες ανθρώπινες ανάγκες του;

Η Ιαπωνία, ως χώρα, επιλέγει να θυσιάσει τους ανθρώπους που ζουν σε αυτή, και την ακεραιότητα τους, στο βωμό της οικονομίας, μιας οικονομίας,  που παράγεται από τον άνθρωπο, αλλά δεν επιστρέφει στον άνθρωπο..

Προγεννητική αγωγή: αναχρονισμός στο έπακρο

 

γράφει ο Βλαδίμηρος Νικόπουλος, Α3

Το υπουργείο Παιδείας «κατέβασε» τα τρία βίντεο για την προγεννητική αγωγή μετά το σάλο που προκλήθηκε από τις περίεργες και αντιεπιστημονικές απόψεις που περιλάμβανε το πρόγραμμα της «Ελληνικής Εταιρείας Προγεννητικής Αγωγής» για τα σχολεία. 

Συγκεκριμένα, στα βίντεο αυτά  υποστηρίζεται η θεωρία ότι η σύλληψη ξεκινά τη στιγμή που η μητέρα συλλαμβάνει την ιδέα να κάνει ένα παιδί, ενώ επισημαίνεται ότι η μητέρα εκτός από το αίμα της περνάει στο έμβρυο τις σκέψεις της, την πνευματική τροφή, το DNA του παιδιού εξαρτάται από την ποιότητα αγάπης του ζεύγους, η κύηση είναι το σχέδιο και η έγκυος το υλοποιεί και το καλύτερο απο όλα (!) η ομοφυλοφιλία οφείλεται στη μη αποδοχή του φύλου από τη μητέρα, που επιθυμούσε να έχει το παιδί της διαφορετικό φύλο. Όλα αυτά αποτελούν ένα μικρό ποσοστό από τις απαρχαιωμένες απόψεις της Ελληνική εταιρείας προγεννητική αγωγής που στάλθηκαν στα γυμνάσια.

Η Μαλαματένια Ρούλα, από την Εταιρεία Προγεννητικής Αγωγής αναφέρει ότι «τα πάντα ξεκινούν τη στιγμή της σύλληψης του παιδιού». Μάλιστα στηρίζει το επιχείρημα στην αρχαία Κίνα, που μετρούσαν την ηλικία του παιδιού από τη σύλληψη και στα πιστεύω κάποιας αφρικανικής φυλής, τα μέλη της οποίας θεωρούσαν ότι η ηλικία του παιδιού ξεκινά από τη στιγμή που η γυναίκα συλλαμβάνει την ιδέα να κάνει παιδί. Από τα επιχειρήματα δεν λείπουν και πληροφορίες από την αρχαία ελληνική γραμματεία, με τον Σωκράτη να λέει « ότι μετά τη γέννηση είναι αργά για την οποιαδήποτε αγωγή προς το παιδί» και από την εκκλησία, όπου «…ο άγιος Πορφύριος υποστηρίζει ότι η αγωγή υγείας αρχίζει με τη σύλληψη γιατί τότε από την ανυπαρξία περνάμε στην ύπαρξη».

Το μη κερδοσκοπικό σωματείο «Ελληνική Εταιρεία Προγεννητικής Αγωγής» έχει χαρακτηριστεί ως «αιρετικό» από την Εκκλησία. Σύμφωνα με πληροφορίες από εκκλησιαστικούς κύκλους, η Εκκλησία αντιμετωπίζει την Εταιρεία Προγεννητικής Αγωγής ως θεοσοφιστική αίρεση.

Πιθανά μελλοντικά μωρά εαν κάνετε τα εξής την περίοδο της Εγκυμοσύνης:

1] Λέτε ψέματα

 

  

2]Παρακολουθείτε ταινίες με πειρατές

3]ή τρώτε πολύ μέλι

.

Σεβασμός, προνόμιο ή όχι;

 Γράφει η Καραγιάννη Ευαγγελία, Β'3

     Ακούμε σε καθημερινή βάση τη λέξη σεβασμό, πολλές φορές απαιτούν από εμάς τους νέους να τον εκδηλώνουμε. « Είναι μεγαλύτερός σου πρέπει να τον σέβεσαι», λένε, «Είναι καθηγητής σου πρέπει να τον σέβεσαι», «Είναι γονιός σου πρέπει να τον σέβεσαι». Αλήθεια; Έτσι λειτουργεί ο σεβασμός; Είναι ανάλογος με την ηλικία, τη δύναμη, την κοινωνική τάξη και τον ρόλο; Μήπως τελικά ο σεβασμός πρέπει να είναι αμοιβαίος; Πραγματικά τι είναι σεβασμός;

     Σεβασμό μπορούμε να χαρακτηρίσουμε, σύμφωνα με τον ορισμό, την εκτίμηση και τον θαυμασμό προς ένα άτομο. Σεβασμός πρέπει να υπάρχει μεταξύ των μελών μιας κοινωνίας. Ωστόσο, πλέον ο «σεβασμός» αποκτιέται, σύμφωνα με λανθασμένα κριτήρια. Υπάρχει ο σεβασμός που θα έπρεπε να ισχύει ανεξαρτήτως δύναμης και ηλικίας, αλλά υπάρχει και ο «σεβασμός», πίσω από τον οποίο υποβόσκει ο φόβος, η επιβολή και η καταπίεση. Στην προκειμένη περίπτωση, στο σχολικό περιβάλλον, οι μαθητές μπορούν να σέβονται ή να «σέβονται» ορισμένους καθηγητές. Συνήθως, υπερισχύει η δεύτερη περίπτωση, διότι οι καθηγητές έχουν την δυνατότητα να κρίνουν τις επιδόσεις μας και την πορεία μας στην εκπαιδευτική διαδικασία. Οι εκπαιδευτικοί θα μπορούσαν να δείξουν και σε εμάς σεβασμό εάν προσπαθούσαν να μη μας προσβάλλουν και να μη μας μειώνουν. Αντίστοιχα και εμείς, οφείλουμε να σεβόμαστε τον χρόνο και την προσπάθεια που καταβάλλουν οι καθηγητές, καθώς και τους ίδιους ως προσωπικότητες.

     Καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως ο σεβασμός θα έπρεπε να είναι αμοιβαίος. Ωστόσο, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε πως ο σεβασμός τις περισσότερες φορές επιβάλλεται, ενώ λίγες είναι οι φορές που κάποιος τον εκδηλώνει. Πώς αλήθεια θα καταφέρουμε την ειλικρινή εκδήλωση σεβασμού δίχως υπόνοια φόβου;

DON'T BE PART OF THE ISSUE

Θεωρίες συνομωσίας. Ποιοι τις πιστεύουν.

γράφει ο Βλαδίμηρος Νικόπουλος, Α3

Πάντα υπήρχαν είτε η θεωρία της προσελήνωσης του Apollo 11 είτε οι  αεροψεκασμοί, εξού και το παρατσούκλι των συνωμοσιολόγων ψεκασμένοι. Αυτό το φαινόμενο έχει επεκταθεί λόγω του Ίντερνετ και της πανδημίας . Προσωπικά έχω διαμορφώσει τη δική μου θεωρία για αυτούς τους ανθρώπους.

Είναι άνθρωποι οι οποίο θέλουν να έχουν την αίσθηση της ανωτερότητας. Πιστεύουν πως έχουν την αλήθεια που εμείς οι "κοινοί" θνητοί δεν ξέρουμε χωρίς ΠΟΤΕ να έχουν διερευνήσει το ποσό αληθής είναι.

Οι διάφορες θεωρίες εστιάζουν σε λεπτομέρειες και δεν βλέπουν τη μεγαλύτερη εικόνα. Στην πραγματικότητα το μόνο που ενδιαφέρει το  «μεγάλο κεφάλαιο » ειναι να κερδίσει χρήματα κι όχι να προκαλέσει κακό στον κόσμο. Εάν το «μεγάλα κεφάλαιο » είχε διαθέσει τα εμβόλια σε μια ακριβή τιμή, οι συνωμοσιολογοι θα έλεγαν πως το κάνουν για να μην μπορούν να εμβολιαστούν οι πλούσιοι και να αφήσουν όλους τους υπόλοιπους να πεθάνουν. Προσπαθούν να διαστρεβλώσουν την αλήθεια και γιατί ;; Λίγη παραπάνω προσοχή ; Για να βγάλουν λεφτά από μερικές διαφημίσεις σε ένα χαζό μπλογκ; Το χειρότερο είναι πως ο συνδυασμό της πανδημίας με αυτό το φαινόμενο δεν είναι πια στο παρασκήνιο και έχει επιπτώσεις στην κοινωνία.

 

Μια νομιμοποιημένη εκδίκηση..

Γράφει η Ιωάννα Σπίγγου, Β' Λυκείου 

Το ζήτημα της θανατικής ποινής, είναι διαχρονικό και απασχολεί αρκετές χώρες, δίνοντάς τους την ευκαιρία να επιλέξουν για διάφορους λόγους, εάν επιθυμούν να τη διατηρήσουν ή όχι. 

Υπάρχουν πολλαπλές, αποκλίνουσες ή ιδεολογικά σύμφωνες, τοποθετήσεις.

Το ζήτημα αυτό είναι πολύπλευρο, αλλά και ιδιαίτερα σημαντικό, αφού αναφέρεται αποκλειστικά στην ανθρώπινη ζωή. Υπήρξαν και υπάρχουν στον κόσμο, εγκληματίες και εγκλήματα πολλών διαφορετικών διαβαθμίσεων. Τίποτα δεν είναι σκόπιμο να κρίνεται με μία αδίστακτη βεβαιότητα, όμως η αξία της ανθρώπινης ζωής είναι αδιαμφισβήτητη. 

Κάθε έγκλημα είναι διαφορετικό. Οι παράγοντες, τα πρόσωπα, οι συνέπειες, το υπόβαθρο, όλα χρειάζεται να λαμβάνονται υπ'όψη. Βλέποντας το ζήτημα βασιζόμενοι στην ανθρώπινη ηθική, κανένας δεν έχει το δικαίωμα να αφαιρέσει μία ζωή ως ποινή για τον εγκληματία, αφού πράττει με ανάλογο τρόπο που έπραξε ο καταδικασμένος. Ίσως έτσι, να δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος μίας νομιμοποιημένης εκδίκησης. 

Παράλληλα, επικρατούν απόψεις, οι οποίες θέτουν ερωτήματα σχετιζόμενα με την ηθική και συναισθηματική δικαίωση του θύματος ή των συγγενών του, τη βαρύτητα ενός εγκλήματος, αλλά και τα περιστατικά αποτυχίας του σωφρονιστικού συστήματος. Είναι γεγονός, ότι στην πορεία της ιστορίας έχουν διαπραχθεί εγκλήματα ακραία σκληρής φύσης, που στέρησαν αγαθά από ένα αθώο, ανυποψίαστο σύνολο του πληθυσμού. Όμως, σε ένα σύστημα που εφαρμόζει τη θανατική ποινή, κανείς δεν επιβεβαιώνει, ότι αθώοι δεν θα καταδικαστούν, τα λάθη εξαφανίζονται και όλοι αποκτούν την απόλυτη βεβαιότητα. Η ανθρώπινη ζωή δεν επιστρέφει. 

Θα βοηθούσε εάν, με ειλικρίνεια αποδεχόμασταν, ότι οι άνθρωποι είμαστε πολύπλευρες υπάρξεις με στιγμές γεμάτες συναισθήματα, έντονα συναισθήματα, συχνά απέχοντας από τον ορθολογικό τρόπο σκέψης και άλλες στιγμές ψυχραιμίας, που θεωρούμε τη λογική ως το ύψιστο αγαθό. Παρ' όλα αυτά, ο θάνατος ενός ανθρώπου, δεν είναι η λύση που αναζητούμε. Άλλωστε η βία, ποτέ δεν είναι η λύση στις διάφορες καταστάσεις. Τις μπερδεύει και υποβιβάζει την ικανότητά μας να μην απαντάμε σε μία λανθασμένη πράξη με τον ίδιο ακριβώς τρόπο..

ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΕΣ ... ΕΝΑ ΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ

 

γράφει η Σταματίνα Βασιλάκη, Α1

Στις μέρες μας, ο αριθμός γυναικών οι οποίες βίαια, αποτρόπαια και βασανιστικά δολοφονούνται από τους άντρες τους, οι ονομαζόμενες γυναικοκτονίες, αυξάνεται δραματικά.  Αν και το φαινόμενο προϋπήρχε είναι η πρώτη φορά που παρατηρούμε, τουλάχιστον στην Ελλάδα, 17 θύματα μέσα σε ένα χρόνο και η λίστα δυστυχώς συνεχίζεται.

            Πριν από μόλις μερικές μέρες, διάβασα ένα άρθρο για την τρομερή δολοφονία της 43χρονης, μητέρας τριών παιδιών, Μαρίας από την Λάρισα.  Ενώ δούλευε, δέχθηκε οκτώ σφαίρες στο θώρακα και στο κεφάλι από τον 54χρονο σύζυγό της.  Αίτιο για την πράξη του, η προσπάθειά της να τον χωρίσει.  Η επίγνωση αυτού του εγκλήματος έφερε ως αποτέλεσμα ένα καταιγισμό σκέψεων, προβληματισμών και συναισθημάτων.

            Στην αρχή, ένιωσα εξαιρετικά θυμωμένη, οργισμένη αλλά και ταραγμένη, αφού ίσως στο μέλλον κάποια άλλη κοπέλα, φίλη μου, διπλανή μου ή εγώ, έχουμε μία παρόμοια μοίρα.  Αναρωτιέμαι πως μπορεί κάποιος που αγαπάς, έστω και αν ήταν μόνο για λίγο, έχεις μια οικογένεια, μια ζωή μαζί, να σε σκοτώσει.  Πώς;  Η απορία αυτή με τρώει αισθητά.

            Από την άλλη, η επιθυμία να πετάξω το οτιδήποτε έβρισκα μπροστά μου σε αυτόν τον άνθρωπο κυριαρχούσε.  Πραγματικά ήθελα να τον χτυπήσω.  Όχι μόνο δεν σεβάστηκε τα παιδιά του και την γυναίκα του, αλλά μπροστά σε ένα ολόκληρο μαγαζί διέπραξε αυτό το φρικτό έγκλημα.  Με μόνο μία πρόφαση, ότι ήταν θολωμένος.  Ένας τρελός, ανασφαλής και ούτε άξιος λύπησης άνθρωπος.  Αλλά τι είδους άνθρωπος, όταν ακόμα και η ανθρωπιά που δεν έδειξε τον απεχθάνεται και εκείνη.

            Αφήνοντας όμως τα συναισθήματά μου στην άκρη, με προβληματίζει το γεγονός ότι σε μία εποχή που προοδεύει, τόσο ανοιχτή, δίνοντας δικαιώματα και προστασία, η γυναίκα βρίσκεται ακόμα σε αυτή τη μειονεκτική θέση.  Η ιδεολογία της κατωτερότητάς της έναντι του άντρα συνεχίζει να ακμάζει όπως τα στοιχεία μαρτυρούν.  Ενώ υπάρχουν φορές που οι αυτουργοί δεν πληρώνουν το τίμημα.

            Η λύπη και η απογοήτευση αποτέλεσαν τα τελικά συναισθήματα που υπερίσχυσαν όλων των άλλων. Το ερώτημα που αιωρούνταν ήταν τι μπορούμε, τι μπορώ να κάνω για να αλλάξω αυτή τη κατάσταση.  Ήδη τόσες καμπάνιες, ομιλίες, φαμφάρες, μαθήματα σε σχολεία, φροντιστήρια και ακόμα το τέρας μεγαλώνει.  Κάτι πρέπει να μας διαφεύγει.  Τα επιφανειακά υπάρχουν αλλά η πραγματική ουσία που;

ROSALIND FRANKLIN

γράφει η Ευαγγελία Καραγιάννη Β' Λυκείου

     Η Rosalind Franklin, ήταν μια αγγλίδα επιστήμων, διδάκτωρ φιλοσοφίας και διδάσκων πανεπιστημίου. Γεννήθηκε, τον Ιούλιο του 1920 από μια εύπορη εβραϊκή οικογένεια  και πέθανε τον Απρίλιο του 1958 ενώ ήταν μόλις 37 ετών από καρκίνο στις ωοθήκες, ο οποίος πιθανότατα προκλήθηκε από την υπέρ έκθεσή της σε ακτίνες  Χ λόγω των πειραμάτων της.

      Η ίδια είχε από πάντα κλίσει στις θετικές επιστήμες, με αποτέλεσμα να σπουδάσει , στο Πανεπιστήμιο του Cambridge με υποτροφία. Οι σπουδές τις συνεχίστηκαν το 1945 με διδακτορική έρευνα πάνω στις λεπτές μοριακές δομές του άνθρακα. Ενώ το 1947 ακολούθησε το μεταδιδακτορικό της στο Παρίσι, για να επιστρέψει το 1951 ως Επιστημονική συνεργάτιδα στο Βασιλικό Κολέγια του Λονδίνου. Μέρος των επιτευγμάτων τις αποτελούν οι εικόνες περίθλασης ακτινών που οδήγησαν στην ανακάλυψη της διπλής Έλικας του DNA, αλλά και  πρωτοποριακές έρευνες σχετικά με τον ιό της μωσαϊκής του καπνού και του ιού της πολιομυελίτιδας.

      Η Rosalind αποτελεί τρανταχτή απόδειξη του Ακαδημαϊκού μισογυνισμού και των έμφυλων διακρίσεων που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στα επιστημονικά εργαστήρια. Ακλόνητο παράδειγμα αποτελεί η εμπειρία της στο Βασιλικό Κολέγιο. Για το διάστημα που συνεργαζόταν με το κολέγιο βρισκόταν στην ίδια ομάδα με τον Maurice Wilkins και διευθυντής τμήματος ήταν ο John Randal, οι οποίοι όπως οι περισσότεροι από τους άντρες συνεργάτες  της, προσπαθούσαν να την υπονομεύσουν και να την παρακάμψουν. Όπως  επίσης θεωρούσαν πως έπρεπε να βρίσκεται σε κατώτερη θέση από αυτούς παρόλο που η γνώσεις τις ήταν χρήσιμες για την έρευνα που έκαναν  για το DNA και παρόλο που τα κατορθώματα της και οι δυνατότητες τις είχαν ήδη προ πολλού αναγνωριστεί, ενώ όπως αποδείχθηκε χωρίς τα πειράματά τις και τα ευρήματα της δεν θα μπορούσαν να λύσουν το πρόβλημα.

     Σκεπτόμενη αυτή την κατάσταση η Rosalind πήρε μετάθεση για το Birkbeck και συνέχισε εκεί τις έρευνες τις. Ωστόσο, ο Wilkins χρησιμοποίησε  τη φωτογραφία <<51>> που είχε βγάλει η Franklin, χωρίς την άδειά της, και μαζί με τον Francis Crick και  James Watson κατάληξαν στην αποκωδικοποίηση της διπλής έλικας του DNA για την οποία πήραν Νόμπελ το 1962 χωρίς να αναφερθεί  πουθενά η τεράστια συνεισφορά της Franklin.

      Αργότερα, το 1982 ο συνεργάτης της Rosalind, Aaron Klug, εξέλιξε ευρήματα της Rosalind και έλαβε Νόμπελ. Αντίθετα, όμως με τους Crick, Watson, Wilkins, ο Klug ανέφερε της συμμετοχή της  Rosalind.

ΠΗΓΕΣ:

https://en.wikipedia.org/wiki/Rosalind_Franklin

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CF%8C%CE%B6%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%BD%CF%84_%CE%A6%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%BA%CE%BB%CE%B9%CE%BD

https://www.lifo.gr/now/tech-science/rosalind-franklin-i-sbismeni-ypografi-piso-apo-dyo-nompel

http://www.newsnowgr.com/article/1362824/rozalint-franklin-to-xameno-nompel.html

Η αποδυνάμωση της πραγματικής φιλίας

γράφει ο Βασίλης Μεταξάς, Β Λυκείου

Εμπιστοσύνη, αλληλεγγύη, αγάπη, σεβασμός, κατανόηση... Ο 20ος αιώνας αποχώρησε αποφασισμένος να πάρει μαζί του μεγάλο μέρος των αξιών αυτών, θέτοντας έτσι τις πραγματικές φιλίες είδος προς εξαφάνιση. Οι λόγοι ποικίλουν! Τα πνεύματα έχουν αλλάξει απότομα, κατάσταση η οποία οφείλεται στις ραγδαίες εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών, με κυριότερες αυτές της τεχνολογίας. Πως είναι δυνατόν όμως η ανάπτυξη της τεχνολογίας να συμβάλλει στην αποδυνάμωση των ανθρωπίνων σχέσεων; Πώς μπορεί κάτι τόσο καλό να στρέφεται εις βάρος μας σε έναν ιδιαίτερα σημαντικό τομέα της ζωής μας; Όλα έχουν μια δυνατή σχέση μεταξύ τους, για όλα υπάρχει μια δυνατή εξηγήση! Οι άνθρωποι διψούν για δημιουργία! Ερευνούν, ανακαλύπτουν και κατασκευάζουν καινούρια πράγματα με εξαιρετικά γρήγορους ρυθμούς, κάτι το οποίο σίγουρα είναι προς όφελος μας, ταυτόχρονα όμως αποτελεί και συμφορά. Πολλές πτυχές της σύγχρονης τεχνολογίας (π.χ. Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης κ.ά.) επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την ψυχολογία και το πνεύμα μας, γεμίζοντάς μας με καχυποψία, ανασφάλεια και διάφορα ακόμη αρνητικά συναισθήματα που ελέγχουν τη συμπεριφορά και τη δράση μας. Διστάζουμε να αναπτύξουμε σχέσεις με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν παλαιότερα... 

Και όλο αυτό γιατί; Διότι αμέτρητες σκέψεις περιβάλλουν τον εγκέφαλο μας, δίνοντάς του κίνητρα τα οποία αποτρέπουν τη θέληση και τη διάθεση μας να δημιουργήσουμε φιλίες. Όμως, εκτός από θύματα, είμαστε παράλληλα και «οι κακοί» σε όλην αυτή την ιστορία. Οι απίστευτες αλλαγές του τελευταίου αιώνα προσφέρουν ένα είδος δύναμης κι εξουσίας σε κάθε έναν από εμάς ξεχωριστά. Οι απόψεις μας, η περιουσία μας, οι ενέργειες μας... Οτιδήποτε αφορά εμάς είναι πιο «ισχυρό» από ποτέ, πράγμα το οποίο μας καθιστά «επικίνδυνους». Επομένως, εμείς οι ίδιοι είμαστε οι άνθρωποι που αποφεύγουμε εξαιτίας του φόβου και της ανασφάλειας που, όπως προανέφερα, μας καταβάλλει. Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει από όλη αυτή την υπόθεση το συμφέρον. Η τεχνολογία μας δίνει προσβάση σε αμέτρητα αγαθά, υλικά και μη, τα οποία έχουν αρκετή αξία και δύναμη ώστε να μπορούν να αντικαταστήσουν τις ανθρώπινες σχέσεις. Εκτός αυτού, δεν είμαστε άξιοι να εκτιμήσουμε την μαγεία του κάθε πράγματος ξεχωριστά. Τα προηγούμενα χρόνια, οι παροχές ήταν περιορισμένες, επομένως οι άνθρωποι βασίζονταν στην αναζήτηση της αγάπης. Αυτό τους γέμιζε πραγματικά! 

Δυστυχώς δεν συμβαίνει το ίδιο σήμερα. Τους τελευταίους καιρούς, τα υποκατάστατα των φιλιών αυξάνονται όλο και περισσότερο, ακόμα κι όταν πρόκειται για άψυχα αντικείμενα που μας προσφέρουν μονάχα επιφανειακή ικανοποίηση. Η κατάσταση λοιπόν έχει ως εξής: Ακόμα κι αν στην ζωή μας έχουμε ανθρώπους που επιλέγουμε να ονομάζουμε «φίλους», ή έστω πράγματι τους αισθανόμαστε έτσι, το μόνο σίγουρο είναι πως αυτοί/-ές είναι κάθε άλλο παρά πραγματικοί φίλοι. Οι αξιόλογες περιπτώσεις αληθινής φιλίας σήμερα είναι σπάνιες. Έχουμε ακολουθήσει έναν δρόμο κακής διαχείρισης της τεχνολογίας, ο οποίος μας φθείρει και μας περιορίζει. Ακολούθως, συμβαίνουν όλα τα προαναφερόμενα!

Mrs. Potato Head

 

                    γράφει η Εμμανουέλα Παπαδάτου, Β Λυκείου

Όλη μας τη ζωή πρέπει να ανεχόμαστε τον κόσμο γύρω μας να σχολιάζει, να κατακρίνει και να επιβάλει συγκεκριμένα πρότυπα σε εμάς και στους συνανθρώπους μας. Από μικρή ηλικία μαθαίνουμε πως πρέπει να ακολουθούμε τα πρότυπα ομορφιάς για να είμαστε αρεστοί και αποδεκτοί από την κοινωνία. «Είναι χοντρή, πως περιμένει να την κοιτάξει κανείς;» ή «Τα χείλη της είναι πάρα πολύ μικρά», αυτά είναι μερικά από τα σχόλια τα οποία γυναίκες όλων των ηλικιών είναι αναγκασμένες να υπομένουν σε καθημερινή βάση. 

Η κοινωνία μέσω, κυρίως, των κοινωνικών δικτύων, της τηλεόρασης και των περιοδικών παρουσιάζει μη ρεαλιστικά πρότυπα ομορφιάς τα οποία επηρεάζουν το μεγαλύτερο μέρος του γυναικείου πληθυσμού δημιουργώντας νέες ανασφάλειες. Διαδίδουν το μήνυμα πως οι γυναίκες έχουν την υποχρέωση να είναι λεπτές, αλλά όχι κοκαλιάρες, να μην έχουν κυτταρίτιδα και ραγάδες αλλά ταυτόχρονα να έχουν καμπύλες και μεγάλο στήθος, όμως όχι σε υπερβολικό βαθμό που θα τις κάνει να τραβούν όλη την προσοχή πάνω τους. Επιπλέον, η επιδερμίδα τους πρέπει να είναι αψεγάδιαστη, τα μαλλιά τους μακριά και λαμπερά και το δέρμα τους λευκό. 

Τα πρότυπα αυτά δεν μειώνουν μόνο την αυτοπεποίθηση που έχουμε για το σώμα και το πρόσωπο μας, αλλά αναμεταδίδουν ακόμα ρατσιστικές αντιλήψεις και επικροτούν, έμμεσα, την απόκτηση διατροφικών διαταραχών. Αυτά τα βλαβερά πρότυπα αν και πολλές φορές είναι δύσκολο, ειδικά κατά την περίοδο της εφηβείας που το σώμα μας αλλάζει και αναπτύσσεται συνεχώς, δεν πρέπει να τα αφήνουμε να μας επηρεάζουν και να χαλάνε την εικόνα που έχουμε πλάσει για τον εαυτό μας. 

Είμαστε κάτι πολύ περισσότερο από ένα σώμα. Δεν έχει σημασία αν το νούμερο του παντελονιού μας είναι 36 ή 38, αν έχουμε ακμή ή αν η μύτη μας δεν είναι γαλλική. Τα άπιαστα στάνταρς της εποχής μας δεν έχουν καμία σημασία, η αυτοεκτίμηση πηγάζει από μέσα μας. Δεν είσαι υποχρεωμένος να αλλάξεις τον εαυτό σου για να ικανοποιήσεις τις επιθυμίες άλλων.

Ο σουρεαλισμός της εμφάνισης..

Γράφει η Σπίγγου Ιωάννα, Β' Λυκείου 

Τι κι αν ποτέ δεν είχαμε ένα ιδεώδες, ένα πρότυπο, μια ιδέα, καλοφτιαγμένη, θεωρητικά αψεγάδιαστη, αρεστή; Τι κι αν δεν ορίζαμε πρότυπα, επιλεγμένα, που καθορίζουν τις σκέψεις μας, απορρίπτουν, γελοιοποιούν, καταστρέφουν δίχως αιτία, δίχως σκοπό; 

Τότε, όλα θα ήταν φυσιολογικά. 

Η εμφάνιση είναι, πάντοτε, αυτή που είναι. Δεν αλλάζει, δεν μεταβάλλεται, δεν υπολείπεται, δεν υπερτερεί, δεν είναι υπερβολική, ούτε ελλιπής, είναι αληθινή. Και το μόνο που την περιορίζει και την κάνει να φαντάζει παράξενη, με λάθη, εδώ κι εκεί, με σημεία που δεν μοιάζουν ωραία, που δεν τα βλέπουμε ωραία, είναι η σύγκριση. Η σύγκριση με κάτι θεωρητικά ανώτερο.. που ποτέ, μα ποτέ δεν υπάρχει.. 

Οι σύγχρονες συνήθειες, βοηθούν στην ακραία διάδοση προτύπων στην εμφάνιση. Μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με ιδέες για την ιδανική ομορφιά, φωτογραφίες που εκπλήσσουν, σχόλια που προβληματίζουν και μια σημαντική έλλειψη ουσίας, δημιουργούν μια ψευδαίσθηση, μια δύσκολη να ανιχνεύσουμε στον ίδιο μας τον εαυτό, παράλογη υποσυνείδητη άποψη, ότι όλα περιστρέφονται γύρω από ένα πολύ εξειδικευμένο πρότυπο εξωτερικών χαρακτηριστικών. Γεννιέσαι και εισέρχονται αυθόρμητα στο μυαλό σου, νοοτροπίες γύρω από την προκατάληψη της εμφάνισης, τον σουρεαλισμό της εμφάνισης. 

Μα, που βρίσκεται το νόημα σε όλο αυτό; 

Αρκετοί από εμάς, ίσως να στέκονται μπροστά στον καθρέφτη, βλέποντας έναν εχθρό που επιβάλλεται να αλλάξει. Ίσως να ανοίγουμε συζήτηση, επικριτικού ύφους με τον εαυτό μας, για το πόσο δεν κατάφερε, για άλλη μια φορά, να γίνει υποθετικά τέλειος. Τέλειος, δίχως σημείο που να μοιάζει παράξενο. Παράξενο, με μέτρο σύγκρισης κάτι μη αληθινό, κάτι που απέχει από το γνήσιο, κάτι που δεν είναι ωφέλιμο για την πραγματική ηρεμία, τη χαρά που όλοι μας αναζητούμε. 

Απομονωμένα, όλοι παρατηρούμε και αναλύουμε τις φωτογραφίες των άλλων ανθρώπων, εκείνα τα στοιχεία που μας προκαλούν μια ανασφάλεια, η οποία καταστρέφει έναν, αθροιστικά, πολύτιμο χρόνο. Όμως, ίσως όλοι τελικά, να νιώθουμε το ίδιο. 

"Δεν μου αρέσω.."

"Πρέπει να αλλάξω τα ρούχα μου.. "

"Πρέπει να δένω τα μαλλιά μου αλλιώς.."

"Νιώθω απαίσια.."

"Πώς θα βγω έτσι έξω;"

"Πώς θα με συμπαθήσουν;"

"Πώς θα με αποδεχτούν;"

"Πρέπει να αλλάξω!" 

Όλα αυτά, διαπερνούν τις σκέψεις μας, μπλεγμένα μέσα στα όνειρα μας, μέσα σε ένα σημείο του μυαλού μας που γνωρίζει ολοφάνερα την ουσία, και θολώνουν το τοπίο μπροστά μας. Διαπερνούν το μυαλό μας, χωρίς να μας τρομάζουν, φαντάζουν φυσιολογικά.

Όμως.. τι κι αν σκεφτόμασταν.. 

"Πρέπει να περιοριστώ.."

"Πρέπει να καταπιεστώ.."

"Δεν πρέπει να με αγαπήσω.."

"Πρέπει να γίνω εχθρός μου.."

"Πρέπει να με κρίνω, αδιάκοπα.. "

"Πρέπει να απογοητευτώ χωρίς αιτία.." 

..γιατί, ίσως έτσι να μεταφραζόνται όλες οι σκέψεις, που άθελά μας, θεωρούμε φυσιολογικές.. 

Ο κόσμος, μπορεί να κρίνει, να μιλήσει, να ξεστομίσει, να πληγώσει, να υποθέσει λανθασμένα. Αλλά, όλοι βαδίζουμε σε ένα κοινό μονοπάτι. 

Τα σύγχρονα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ειναι βέβαιο, ότι δεν αποτελούν τον τρόπο να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, να διακρίνουμε την ουσία της ζωής μας, και με αυτοπεποίθηση και εσωτερική βεβαιότητα να γνωρίσουμε την αλήθεια μας, να την αποδεχτούμε και να είμαστε έτοιμοι να την προσφέρουμε στους ανθρώπους γύρω μας. Την αλήθεια μας, όχι την περιποιημένη αλήθεια μας, όχι την εξιδανικευμένη, καταπιεσμένη αλήθεια μας. Προβάλλονται διαδοχικά, έμμεσα μηνύματα, που εισέρχονται στις ήδη απαισιόδοξες σκέψεις μας για τα χαρακτηριστικά μας και μεταφέρουν το αίσθημα της μειωμένης αυτοεκτίμησης. Ζούμε σε έναν κόσμο, κυριαρχούμενο από την εμφάνιση. Ο ευρύς τομέας της διαφήμισης, ο διαδεδομένος τρόπος προσέγγισης, τα προϊόντα που παράγονται, συσχετίζονται σε ένα ακραία υψηλό ποσοστό, με την εξωτερική εμφάνιση. 

Όμως, η γνήσια χαρά, οι ουσιαστικοί τρόποι επικοινωνίας, ανταλλαγής ιδεών και συναναστροφής, δεν στηρίζονται στα εξωτερικά στοιχεία, ούτε στην εικόνα ενός ανθρώπου. 

Ίσως κάποτε, να κατορθώσουμε να παρατηρούμε και να αναλύουμε, όχι μία εμφάνιση, αλλά μια ψυχή, μια προσωπικότητα, μια αναλλοίωτη, ξεχωριστή ύπαρξη, που διαθέτει τη δική της, μοναδική ομορφιά. 

Γιατί η πραγματικότητα, αν την παρατηρήσουμε καλύτερα, είναι πανέμορφη. 

Η αλήθεια μας, είναι πάντοτε πανέμορφη!