Ο εφηβικός νους στο μικροσκόπιο

 

Τον κυκεώνα των σκέψεων και των προβληματισμών των σύγχρονων εφήβων παρουσιάζει η έκθεση φωτογραφίας με τίτλο «Ο εφηβικός νους στο μικροσκόπιο», των μαθητών του τμήματος Γ3 του 1ου Γ.Ε.Λ. Κέρκυρας, υπό την επίβλεψη και καθοδήγηση της εκπαιδευτικού Μαρίνας Κρητικού. Όλα τα έργα που παρουσιάζονται στην παρούσα έκθεση έχουν δημιουργηθεί από τους μαθητές με ζήλο, ακολουθώντας μόνο μία λογική, αυτή  των επιθυμιών και των παρορμήσεών τους.

 Η χωρίς δισταγμό επιλογή των δημιουργών για τη σταθερότητα της ασπρόμαυρης μορφής στις φωτογραφίες, προέρχεται από τη δύναμη του ασπρόμαυρου να προσηλώνει και να καθηλώνει.   Όταν κοιτάζουμε μία ασπρόμαυρη φωτογραφία, ασυνείδητα αποτυπώνεται μέσα μας. Όταν το χρώμα –που τα μάτια μας έχουν συνηθίσει να βλέπουν- απουσιάζει, άλλα στοιχεία της φωτογραφίας αποκτούν βαρύτητα και την καθορίζουν.

 Η έκθεση, διατηρώντας στο σύνολό της ταυτόχρονα την τάξη και το χάος, απεικονίζει απόλυτα την νεανική σκέψη, την επανάσταση και τον προβληματισμό που με διαφορετικό τρόπο κατακλύζει την καρδιά και το σώμα του εφήβου από άκρη σε άκρη. Σύγχρονοι στοχασμοί που αφορούν στη διαφορετικότητα, στις κοινωνικές νόρμες και στον αντίκτυπο του διαδικτύου και των μέσων μαζικής δικτύωσης στην ψυχολογία των νέων, αποτυπώνονται μέσα από την οπτική των εφήβων σε μορφή φωτογραφιών.

 Η δύναμη της ελευθερίας είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την συλλογικότητα, η οποία μπορεί να πάει κόντρα στο κάθε κατεστημένο. Έτσι, η συγκεκριμένη έκθεση φωτογραφίας αποτελεί έναν ύμνο στη συνεργασία  και στο ομαδικό πνεύμα, καθώς οι μαθητές και η εκπαιδευτικός σε ένα πλαίσιο ομαδικότητας, επιδίωξαν την απεικόνιση των προβληματισμών και των ανησυχιών τους.

 Το βέβαιο είναι ότι αυτή η συλλογή φωτογραφιών αντικατοπτρίζει τον ανεμοστρόβιλο των εφηβικών σκέψεων και ενεργοποιεί υποσυνείδητα τον διακόπτη των βαθύτερων στοχασμών, προκαλώντας συνειδησιακή ταραχή και εμπνέοντας στους θεατές ότι όσο και αν οι κοινωνικοί κανόνες έρχονται να επιβληθούν πάνω μας, τελικά είναι η βούληση μας που καθορίζει τη ζωή μας.    

                                                  Ευθυμία Καραγιάννη, μαθήτρια Γ Λυκείου (τμήμα Γ3)

«Δυο σκιές, αγκαλιασμένες στο φώς,τυλιγμένες στο σκοτάδι»

γράφει η Ελευθερία Σκορδίλη 

 Άσε με να σε ρωτήσω μου είπε. Και την άφησα. Έμαθες να μετράς; Τα χαμόγελα και τις στιγμές στη παλάμη; Τις ρυτίδες στα μάτια, τα δάκρυα, τις αγκαλιές,τα φιλιά; Έμαθες να διαβάζεις; Στα πρόσωπα τον φίλων την λύπη; Τη χαρά σε μάτια ξένα, την απόγνωση πίσω απ’ τα μάτια που καλύπτει η οθόνη; Ξέρεις να ακούς; Τον πόνο, τη χαρά; Την εγκατάλειψη, την πίκρα, την αγάπη; Να ακούς το φόβο και το χάδι. Το σ’ αγαπώ μονταρισμένο και τη ζήλια τονισμένη αλλιώς; Τα μάτια τα βλέπεις; Άυτούς τους καθρέφτες της αβύσσου – δυστυχίας και ευτυχίας σπίτι. Τα μάτια εκείνα που σε φιλάν για καληνύχτα, που αφήνουν το βλέμμα στα αστέρια, που πλανούνται στον ουρανό μήπως συναντήσουν κάτι περασμένο – μια στιγμή μες στο χρόνο; Άυτά που πονούν, που φοβούνται; Τα μάτια πουδακρύζουν στο σκοτάδι, τα βλέπεις; Γνωρίζεις να χορεύεις στον χρόνο; Έκείνον τον πλανευτή τον πρίγκιπα που δε σε αφήνει ανάσα να πάρεις. Έρχεται φεύγει μένεις κοιτάς – εκείνος ήδη στο επόμενο βαλς. Συνάντησες τη μαγεία; Τη βρήκες εκεί που σου είπαν πως θα ‘ναι; Άκουσα πως προτιμά να εκπλήσσει με τιςκρυψώνες τις τους μεγάλους. Και την αγάπη. Πες μου την αγάπη τη ξέρεις; Πες μου στα ταξίδια σου, που σβήνουν τον χρόνο, φιλάν το κενό και χορεύουν με τ’άστρα. Πες μου σε αυτά τα ταξίδια τι έμαθες. Σε αυτά τα ταξίδια πόσο είδες, πόσα ρώτησες, πόσα σου είπαν;Άσε με να σου απαντήσω της ζήτησα, και το έκανε. Έίδα πως ο κόσμος δεν είναι όπως αφήνει να φαίνεται η γραμμή του ορίζοντα, κατάλαβα πως μια ακτίνα φωτός είναι αρκετή για να αλλάξει πολλά. Μα ξέρω τελικά ένα – όπως κι ο Σωκράτης – ότι δεν ξέρω τίποτα (κι άσε με να προσθέσω) μόνο την απεραντοσύνη του γεμάτο άγνωστο κενού που δεν θα γνωρίσω. Κι έπειτα χαθήκαμε εκεί που το σκοτάδι και το φως αγκαλιάζονται, εκεί απ’ όπου είχαμε έρθει. Το άγνωστο.

Μια σκηνή πριν το τέλος

γράφει η Ελευθερία Σκορδίλη 

Χρειάζονται τα παγωμένα δευτερόλεπτα στις ζωές μας; Αυτά που μας επιτρέπουν να δούμε έξω από εμάς. Να προσπαθήσουμε να φανταστούμε τις πραγματικότητες των άλλων. Παράλληλες πραγματικότητες. Ο καθένας πρωταγωνιστής στη δική του ιστορία και όλοι δεύτεροι ρόλοι στην ίδια παράσταση, μα έχει ο καθένας στιγμές που οι προβολείς φωτίζουν μόνο αυτούς και αυτό είναι το ξεχωριστό. Το πώς συνυπάρχουν οι ρόλοι μας στην ροή του χρόνου αφήνοντας μας να αναπνέουμε και αέρα διαφορετικό απ’ των υπολοίπων. Έστω για λίγο. Το ξεχνάμε. Έίμαστε τόσο καλοί στο να ξεχνάμε. Απ’ όλους τους ρόλους μας αυτό μας βγαίνει πιο φυσικά απ’ όλα. Ξεχνάμε ανθρώπους, κινήσεις, τη ζωή, το να ζήσουμε. Κι ο χρόνος τρέχει και εμείς περπατάμε. Δεν κατανοούμε πως η παράσταση τελειώνει παρά μόνο μια σκηνή πριν το τέλος. Τότε αλλάζουμε λίγο το κουστούμι μας, φοράμε μια νέα μάσκα και κάνουμε έναβήμα μπροστά να απαγγείλουμε πιο πειστικά τα τελευταία μας ποιήματα. Ας αλλάξουμε κουστούμι τώρα, πριν την τελευταίασκηνή. Να πούμε τα επόμενα λόγια πιο καθαρά και να ανταλλάξουμε χαμόγελα που κρατούσαμε για την υπόκλιση. 

Το ημερολόγιο ενός διάφανου συγγραφέα

 γράφει η Ματίνα Βασιλάκη

"Είμαστε ζωγράφοι, που νιώθουμε τους πίνακες, και αντί για χρώματα χρησιμοποιούμε λέξεις."

Συχνά αυτή η σκέψη επισκεπτόταν το μυαλό μου, έφευγε, χάνονταν και ξαναγύριζε, ίσως το υποσυνείδητο μου να λάτρευε τα παιχνίδια ή είχα την πεποίθηση πως ο,τιδήποτε βλέπω μπορεί να ζωγραφιστεί με λέξεις.  Υπήρχαν φορές που ένιωθα λίγη μέσα στο άπειρό τους, λες και δεν μπορούσα να δαμάσω τις σκέψεις μου, την ίδια την γλώσσα, ώστε να λαξεύσω πάνω της το έργο μου.

Με παρατηρούσα και προβληματιζόμουν, δεν μπορούσα να καταλάβω πως θα ξεπερνούσα τον πελώριο, μπορεί αθέμιτο αυτό ανταγωνισμό.   Ήταν άξιες οι ιδέες μου για να δημοσιευτούν,
να γίνουν ένα βιβλίο, ένα δοκίμιο;  Ήδη παιδιά κοντά στην ηλικία μου ήταν ανερχόμενοι συγγραφείς. Έγραφαν τόσο περίτεχνα, απροσμέτρητες γωνίες οπτικής καθρεπτίζονταν μέσα από τα κείμενά τους.  Όμως, όταν τα διάβαζα, ενώ θαύμαζα το λεξιλόγιο, την γραμματική, τον δεσποτικό χαρακτήρα της έκφρασης τους, που μου ήταν τόσο ξένος,  κουραζόμουν, κάτι έλειπε.  Μία σπίθα.  Εκείνη η μικρή έκρηξη ενθουσιασμού που χαρακτήριζε κάθε πρόταση σε ένα κείμενο και βοηθούσε την επόμενη να αναδειχθεί.  Δεν εννοώ πως όλα είναι έτσι.  Κάποιες φορές, προσπαθώντας να συντάξουμε την τέλεια πρόταση, να χαρακτηρίσουμε με ακρίβεια και πληθώρα λέξεων κάτι, χάνουμε πολλά, αναλωνόμαστε.  Βέβαια, ίσως να ζήλευα, να μην αναγνώριζα ούτε την αξία μου αλλά ούτε και την δική τους.  Γι αυτό δεν έκρινα, απλά έγραφα και έκρυβα τα κείμενά μου.

Αυτές οι σκέψεις με τριβέλιζαν μέρες, μετά την ανάγνωση ενός κειμένου, γραμμένο από ένα άτομο κοντά στην ηλικία μου.  Αυτό το ηλιοβασίλεμα, χάνοντας μάθημα, αποφάσισα να καθίσω έξω και να τις γράψω, μέσα στο κρύο και τον καθαρό ουρανό, που έμοιαζε λύτρωση μετά την μουντάδα της κακοκαιρίας.

Ίσως να νιώθω πιο θαρραλέα τώρα, ή μάλλον τώρα να καταλαβαίνω τις απόμακρες εκφράσεις των γονιών μου, εκείνες που σε κάνουν να νιώθεις ασήμαντος, βαρετός, σαν η δουλειά που μόλις έδειξες να μην ήταν ικανή να έχει ένα αντίκτυπο σε αυτόν τον κόσμο.  Να μοιάζει σαν όλες τις άλλες.  Συγκρίνοντας δεν έρχεται η λύση!  Ήμουν τυχερή όταν θυμήθηκα πόσο διαφορετικοί είμαστε όλοι και πως τα κείμενα μου ήταν ήδη στολίδια μοναδικά, στην συλλογή των δισεκατομμυρίων σελίδων που γράφονταν καθημερινά, στα απέραντα των ωκεανών και των οριζόντων, καθώς μοναδική και εγώ, μοναδικοί και οι άλλοι.  Μοναδικός και ετούτος ο όμορφος κόσμος.

Δεν είμαι σίγουρη αν θα συνεχίσω να γράφω, αν θα συνεχίσω να κοιτάζω το ίδιο όραμα.  Αλλά, πάντα θα ακούω και θα θυμάμαι την μελωδία τους, την μελωδία που συνέθεσα και άλλοι πολλοί συνέθεσαν, γράφοντας απλά λέξεις.

Τι και αν πηγαίνει πιο κάτω;

 γράφει η Ελπινίκη Πρίφτη

Και εκεί που υπήρχε μια ρουτίνα- πράγματα γνώριμα που νόμιζες πως ήταν η ισορροπία σου- πράγματα που είχες ταυτίσει με τη επαναλαμβανόμενη καθημερινότητά σου, που άλλοτε σε τρόμαζαν μα η σκέψη να αλλάξουν ριζικά σε τρομάζει…,σε τρόμαζε πιο πολύ!

Μια σχέση αγάπης και μίσους με αυτή τη ρουτίνα που σε κρατούσε ασφαλή. Ίσως πήρες το ρίσκο ίσως και όχι,  αλλά αυτό δεν αναίρεσε τίποτα. Η αλλαγή ήρθε είτε την επέλεξες είτε όχι και όλα τα μέχρι τώρα γνώριμα σε εσένα σαν να κλονίστηκαν. Κάπου στο χάος, στο απόλυτο μπέρδεμα ένιωσες να περιπλανιέσαι δίχως χάρτη, γραμμή πλοήγησης, προορισμό και δίχως αυτά σαν να χάθηκε και η ελπίδα σου.

Απελπίζομαι γιατί, τι και αν; Τι και αν προσαρμοστώ και βρω ασφάλεια σε αυτό το χάος και πάλι κάποιο άλλο πιο βαθύ έρθει να με απορροφήσει; Τι και αν δεν μάθω ποτέ να επιβιώσω; Τι αν χάνομαι όλο και πιο πολύ και ο δρόμος προς την επιφάνεια γίνει πιο μακρύς και μείνω χωρίς ανάσα;

Από την άλλη…, τι και αν δεν άλλαζε τίποτα; Θα ήταν άραγε καλύτερα τότε; Γιατί αν όχι τι και αν πρέπει να είμαι ευχαριστημένη; Τι και αν το να έμενα στα ίδια κατέληγε πιο τρομακτικό; Τι και αν το ‘’φως΄’ έκαιγε πιο πολύ από ότι ‘’παγώνει’’ το σκοτάδι;

Τι και αν ήρθε η στιγμή να εξερευνήσεις και να απολαύσεις το καινούριο;

«Στο πότε να ζήσω;»

 γράφει η Ελπινίκη Πρίφτη

Ζούμε διαρκώς στο τότε και στο μετά. Ζούμε διαρκώς μία στο χθες και μία στο αύριο. Αμφιταλαντευόμαστε μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος. Ζούμε για τις αναμνήσεις του χθες ή τα όνειρα του αύριο. Κάνουμε τα πάντα, για να διορθώσουμε αυτά που έγιναν πριν. Θυμάσαι; Κάνουμε τα πάντα, για να δημιουργήσουμε τα καλύτερα σ’ αυτά που έρχονται. Βλέπεις; Ποτέ δεν ζούμε στο παρόν όμως. Ποτέ δεν ζούμε το τώρα. Σπάνια έως ποτέ. Είτε αναπολούμε, είτε φανταζόμαστε. Είτε μετανιώνουμε, είτε ονειρευόμαστε.

Το σήμερα όμως έχει έρθει και τρέχει, νιώθουμε πως δεν το προφτάνουμε πριν γίνει χτες. Όταν γίνει ξαφνικά χθες, το θρηνούμε στο σήμερα λες και θα ξαναγίνει αύριο. Και κυλάνε έτσι οι ώρες, οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια… και έχουμε ξεχάσει να ζήσουμε και όταν το θυμηθούμε- εάν το θυμηθούμε- συνειδητοποιούμε πως έχουν λιγοστέψει τα αύριο.

Τότε τέρμα τα όνειρα. Δεν έχουμε πια χρόνο για να τα στριμώξουμε μέσα του. Και όπως μας έμαθε ο καιρός ο χρόνος ούτε γυρίζει πίσω, ούτε μπορούμε να δανειστούμε λιγάκι παραπάνω, να χωρέσουμε λίγα από αυτά που δεν προφτάσαμε να κάνουμε, να τα χαρούμε όσο θα θέλαμε, όπως θα θέλαμε.

Η ενοχή στην εφηβεία

 γράφει η Ελπινίκη Πρίφτη

Η εφηβική ηλικία είναι αναμφισβήτητα μία περίοδος μεταιχμίου για τον άνθρωπο. Ο νέος βρίσκεται μέσα σε ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα αντιμέτωπος με νέες, πρωτόγνωρες εμπειρίες και συναισθήματα. Είναι αναγκασμένος να εισάγει στη ζωή του υποχρεώσεις και ζητήματα- ίσως όχι και τόσο ευχάριστα- καθώς και να αντιληφθεί και αντιμετωπίσει με την ‘’ωριμότητα’’ της ηλικίας του πλέον καταστάσεις που μέχρι προσφάτως αναλάμβαναν άλλοι την ευθύνη αντ’ αυτού.

Είναι λοιπόν αναμενόμενο αυτή η μετάβαση από την παιδική στην ενήλικη ζωή να δυσκολέψει έναν έφηβο να προσαρμοστεί, όσο γρήγορα το απαιτούν οι σημερινοί ρυθμοί της ζωής. Το συναίσθημα ,του ότι δεν είναι αρκετός έναντι τον απαιτήσεων, η σύγκριση με άτομα του κύκλου του που ίσως ‘’τα καταφέρνουν καλύτερα’ ’,όλο το άγχος που επακολουθεί λόγω αυτής της εξωτερικευμένης πίεσης- που όμως είναι αδύνατο να εξωτερικευτεί καθώς ο κάθε νέος νιώθει μόνος και μοναδικός σε αυτή τη δύσκολη περίοδο, που τον ‘’κατασπαράζει’’ σωματικά και ψυχικά- οδηγούν στο αίσθημα της ενοχής.

Στην ψυχολογία, η ενοχή είναι ένα συναίσθημα που αφορά σε ένα γεγονός ή μία εμπειρία για τα οποίο θεωρούμε τον εαυτό μας υπεύθυνο για αυτό και μέσα από την ενοχή νιώθουμε άσχημα για την απόφαση ή την έκβαση αυτής της εμπειρίας.

Πολλές φορές η ενοχή δύναται να γιγαντοποιηθεί και να αποτελέσει μία άκρως τρομακτική θα έλεγα εμμονή. Είναι ικανή να ριζώσει στο υποσυνείδητο ενός ανθρώπου, να τον ‘’στοιχειώσει’’ ,να κάνει το άτομο φοβισμένο και με το πιστεύω πως είναι ένα λάθος ή αξίζει κάποια τιμωρία για την ‘’μη σωστή’’ διαχείριση της σκέψης του ή του εαυτού του. Ο νέος αισθάνεται ανάξιος των περιστάσεων.

Σημαντικό είναι λοιπόν η ενοχή-καθώς είναι κάτι φυσιολογικό και ένα συναίσθημα κοινό και γνωστό σε όλους- να μην αποτελεί ταμπού. Θα πρέπει να αποτελέσει ένα ζήτημα προς ανοιχτή συζήτηση. Ο έφηβος να μην φοβηθεί να μοιραστεί το πώς νιώθει και να συνειδητοποιήσει πως περνά ένα στάδιο αναπόφευκτο, το οποίο μοιράζονται μαζί του η πλειοψηφία, αν και όχι το σύνολο των νέων.

ΑΓΑΠΑ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ!

 γράφει η Ελπινίκη Πρίφτη, Β1

-μου επιτρέπετε? 

Αγάπα τον εαυτό σου! Πες 10 φορές στον καθρέφτη σου είμαι όμορφη/ος! Μην κοιταχτείς στον καθρέφτη σου θα σπάσει, χάχα! Γιατί κοιτάζεσαι συνέχεια στον καθρέφτη σου, ψώνιο είσαι;!Η εξωτερική εμφάνιση δεν παίζει ρόλο, ωρίμασε! Μα καλά ποιος νομίζεις ότι θα κοιτάξει τον χαρακτήρα σου, αφελής είσαι;! ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΡΟΛΟ ΤΟ ΕΞΩ ΑΛΛΑ ΤΟ ΜΕΣΑ, ΕΙΣΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΟΥΣ; Κοίτα πως είναι! 

Ειρωνικό, αστείο, καταστροφικό σχεδόν καταθλιπτικό, το πως όλες αυτές οι τόσο 

αντιφατικές μεταξύ τους φράσεις μας περιτριγυρίζουν σε καθημερινή βάση- τόσο πολύ που πιάνεις και εσένα να τα λες στους γύρω σου- ακόμα και στον ίδιο σου τον εαυτό! 

Μπερδεύεσαι τι εν τέλει ισχύει από όλα αυτά. Κάνεις στον εαυτό σου τις παρακάτω ερωτήσεις που πλέον μοιάζουν πεζές και ανούσιες.

Είμαι εμφανίσιμος/η; Αρέσω; Ελκύω; Είμαι άραγε ερωτεύσιμος/η ;Μα γιατί δεν τους αρέσω, σε τι δεν είμαι αρκετός/η;

Και μετά καταλήγεις σε εκείνη την παγίδα. Ξέρεις, την ακατάπαυστη αγορά καλλωπιστικών ειδών και την ατελείωτη ανάγνωση άρθρων, με τίτλους σαν το <<ΠΩΣ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΣΕ 10 ΒΗΜΑΤΑ>> ή το γνωστό σε όλους μας <<ΚΑΝΕ ΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΣΟΥ ΝΑ ΤΡΕΧΟΥΝ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΣΟΥ>>.

Όμως…Παρόλα αυτά ακόμα νιώθεις την ανάγκη της επιβεβαίωσης, ακόμα αποζητάς 

ενδιαφέρον και αναρωτιέσαι ξανά- για άλλη μια φορά- ‘’Τι πάει λάθος, πότε θα νιώσω 

αρκετός/ή;’’

Μα ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικό. Ζητά την επιβεβαίωση και το συναίσθημα. Όλοι μας 

αγαπάμε τον εαυτό μας, διαμέσου των ματιών του μεγαλύτερου θαυμαστή μας. Τι και αν αυτό εν τέλει δεν είναι και τόσο αρνητικό;

Η βάσανος του πνεύματος

γράφει ο Μάριος Ναπολέων Καλούδης, Β1

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου οκνό ή φυγόπονο. Ίσως λίγο… Σίγουρα υπάρχει μια αναβλητικοτητα που μολύνει σαν σατανική οντότητα τον χαρακτήρα μου, που μέσα από 

άβουλες περιστάσεις άρνησης έχω προσπαθήσει να δικαιολογήσω ή να αποκρύψω (απο τους άλλους κι από εμενα προφανώς).

Αυτό το άρθρο δεν είναι για μένα όμως. Αυτό το άρθρο απευθυνεται σε κάθε ταλαιπωρημενο πνεύμα, που μπορεί να υποφέρει από οποιαδήποτε ψυχική οδύνη, την οποία δεν έχει αποδεχθεί και την οποία ενοχοποιεί και κλειδώνει, βαθιά στα άδυτα του μυαλού του, εκεί που κρυμμένος ο πόνος, μπορεί μυστικά να καταστρώσει ό,τι πλάνο επιθυμεί για να διαβάλλει το καημένο πνεύμα αυτό. 

Τελικά λοιπόν γιατί δεν μπορώ να γράψω; Γιατί κάθε υποτιθέμενη, κοινωνικά πεπιεσμενη κατάσταση ευτυχίας μου φαίνεται δυσοίωνη και επικίνδυνη; Γιατί δεν μπορώ να σωθώ από τον φαύλο κύκλο στον οποίο έχω παγιδεύσει τον εαυτό μου; Ναι αλλά το κεντρικό θέμα δεν ήταν γιατί δεν μπορώ να γράψω; Τελικά όλα είναι αλληλένδετα και αφηρημένα, άπιαστα και απομονωμένα, οπότε ίσως η ερώτηση θα έπρεπε να ήταν εξαρχής: Και γιατί τελικά να γράψω;

Αξίζει; ΑΞΙΖΩ!;

   

γράφει η Ελπινίκη Πρίφτη, Β Λυκείου 

Από μικρή ακούω τις φράσεις ‘’ο τάδε έκανε κάτι στη ζωή του ή ‘’σιγά μην κατάφερε τίποτα, τεμπέλης όλη του τι ζωή’’. Σχόλια, κριτικές και κουτσομπολιά από ανθρώπους που, είναι άραγε ικανοί να μετρήσουν την αξία κάποιου; Και αν η αξία ενός ανθρώπου είναι τελικά κάτι υπολογίσιμο, ποια είναι η κλίμακα μετρήσεως της και ποιος ο επιδέξιος, υπεύθυνος κριτής;

Πάντα με διέκρινε ένα άγχος -ίσως φτάνει πλέον και σε ψυχαναγκασμό- καθώς με διακατέχει μια τόσο έντονη επιθυμία να επιτύχω κάπου, να αξίζω! Το για ποιον, που κι πότε, παραμένουν ακόμα για μένα ερωτήματα άλυτα. Πολλές φορές στη προσπάθεια μου να τα απαντήσω αντί για ένα βήμα μπροστά, πηγαίνω δύο βήματα πίσω. 

Μπερδεύομαι και χάνομαι σε ένα χαοτικό μονοπάτι ατελείωτων γρίφων για το ποιος είναι εν τέλει ο σκοπός της ζωής μου.Και γιατί στη τελική να πρέπει από τα εφηβικά μου κιόλας χρόνια να έχω αυτές τις απορίες λυμένες; Παρόλα αυτά κάτι αισθάνεται μέσα μου, σαν αυτό να ναι το σωστό. Σαν τώρα να πρέπει να προλάβω κάποια διορία, γιατί που χρόνος μετά! Σωστά;Μα και πάλι αυτή μου η σκέψη δεν είναι ορθή καθώς…Τι αν το ερώτημα στη τελική είναι αναπάντητο; Τι αν δεν υπάρχει σωστή ή λάθος απάντηση; Τι αν δεν υπάρχει μόνο μία;Και αν στην προσπάθεια μου και στο άγχος μου να κάνω κάτι σημαντικό, καταλήξω ξανά στο κενό; Κι’ αν δεν είμαι ικανή;

Κι΄ αν τελικά η έννοια του σημαντικού διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο;Ποιον θέλω να ευχαριστήσω; Όλους; Τον εαυτό μου; Κάποιο πρόσωπο γνωστό και αγαπημένο; Μα για ποιον προσπαθώ, και ποιος είναι ο στόχος μου άραγε;

ΜΠΕΡΔΕΥΤΗΚΑ!

Έρωτας στην εφηβεία

γράφει ο Μάριος Ναπολέων Καλούδης, Β Λυκείουυ

Είναι σαν οι νέοι να ψάχνουμε ακόμα ένα συμπλήρωμα και κάπου να σταθούμε, αφού όταν ερωτευόμαστε, ανθίζει μέσα μας το αίσθημα τόσο έντονα, τόσο αυθεντικά, τόσο απερίσκεπτα μα συνεσταλμένα ταυτόχρονα. Εμείς οι νέοι είμαστε πολύ ψυχικά όντα και εφόσον ο έρωτας αποτελεί κάτι πρώιμο σε εμάς, ένα χάπι στην μορφή τραγουδιών και ποίησης στο οποίο δεν έχουμε χτίσει ανοσία ακόμα, αγαπάμε αληθινά και αφιλοκερδώς. Τουλάχιστον επίγεια μιλώντας, στους νέους δεν υπάρχουν οικονομικά ή κοινωνικά συμφέροντα (σε φυσιολογικές δυτικές καταστάσεις) και έτσι ότι ζούμε το ζούμε όπως πρέπει πρωταρχικά να το ζήσουμε. 

Η εφηβεία είναι δύσκολη ως στάση μυαλού και ζωής, αλλά ο έρωτας της προκαλεί, σαν μαγεία, τόση δημιουργικότητα, θαυμασμό προς τον άλλον και ανάγκη για θαυμασμό από τον άλλον! Και φυσικά, όταν ερωτευόμαστε, δεν είναι στο χέρι μας... δεν το ελέγχουμε αλλά ταξιδεύουμε, με το "κύμα", με τη μουσική και την εκπλήρωση της ανάγκης να αγαπιόμαστε ολοκληρωτικά. 

Πολλοί λαοί αντιλαμβάνονται τον έρωτα ως κάτι θεϊκό και ανώτερο από την ανθρώπινη φύση. Σίγουρα είναι κάτι δυσανάγνωστο και ξεπερνάει την απλή αντίληψη, τους παγιδεύει όλους, κάθε μηδενιστή και κάθε ρομαντικό, κάθε πλούσιο και κάθε φτωχό, κάθε υπερόπτη επιστήμονα και κάθε ευαίσθητη ψυχή… "Να μ'αγαπάς λοιπόν όσο μπορείς" για κάθε έφηβο, που μπορεί να ζήσει το απόλυτο συναίσθημα, στην πιο στοιχειώδη του μορφή!

«Έχει φωνή αν κοπείς»

γράφει Ε.Σ, Β Λυκείου

Κάποιες ανάγκες πηγάζουν μαζί απ’ την ίδια. Αποδοχή. Αυτή δεν έρχεται. Όποτε είναι στη γωνία στρίβει.

Έμαθες να την περιμένεις στο ίδιο σημείο* όλα τα χρόνια στο ίδιο σημείο. Τα χρόνια περνούσαν, αυτή όλο κι αργούσε – τώρα την κυνηγάς. Κι αυτή φεύγει και εσύ στο κατόπι. Σε κάθε στάση το μυαλό αναπαριστά περασμένες σκηνές. Τις πρώτες φορές που άργησε να ‘ρθει – κουβέντα τα χείλη δεν είπαν. Οι τόσοι περαστικοί που στάθηκαν ανάμεσα σας – πάντα λίγο πριν την προφτάσεις. Έπειτα, ήταν εκείνος ο καθρέφτης. Την μορφή σου έδειχνε αλλιώς. Δεν σου άρεσες μέσα από εκείνον, μα έμεινες να τον κοιτάς. Να κοιτάς εσένα, με την μορφή κάποιου άλλου. Κι όταν πάνω σου σκόνταψε η ελπίδα, το βλέμμα έφυγε απ’ την αλλοιωμένη σου μορφή. Η αποδοχή είχε φύγει, την γυρεύεις σε δρόμους – σε ψάχνει σε πλατείες. Τα μάτια σου βλέπουν αλλιώς τον ουρανό, τα αυτιά σου τις φωνές των κτιρίων αγγίζουν… 

Δεν ξέρω αν θα με βρεις εκεί που με ψάχνεις – εγώ σε πάρκα συχνάζω. Κάνω παρέα με καθρέφτες και κόβομαι όταν αυτοί σπάνε, μα κάθε φορά, κάτι άλλοτε μουγκό, αποκτάει φωνή.

Υ.Σ. πολλές φορές βρέθηκα με σπασμένους καθρέφτες, ακόμα να ακούσω αυτό που μου λες. 

.

Εμβάθυνε τη σκέψη σου!

 γράφει η Ελπινίκη Πρίφτη, Β1

Έχεις βιώσει κάτι που κρατάς μυστικό; Κάτι που δεν έχεις επιτρέψει σε κανέναν να το μάθει; Κάτι που θες να κρατήσεις στη προσωπική σου ζωή και σε έχει κλονίσει; Κάποιο γεγονός που στιγμάτισε τη ζωή σου και σε επιδοκίμασε σαν άνθρωπο ,σε έπλασε σαν προσωπικότητα; Τι θα γινόταν αν ήξεραν άτομα στο στενό σου κύκλο αυτές τις πληροφορίες; Θα τους επηρέαζαν άραγε στον τρόπο που σε αντιμετωπίζουν, στο να δικαιολογήσουν συμπεριφορές σου ,στο να ανεχτούν κάποια ελαττώματα σου;

Τώρα σκέψου το αντίστροφα .Ξέρεις πως όλοι σου οι φίλοι ,ο\η σύντροφος σου, η οικογένεια σου έχουν τέτοια προσωπικά τραύματα- απόλυτα προσωπικά- και επηρεάζουν αρκετά χωρίς να το ξέρεις το πώς αλληλεπιδρούν με τους γύρω τους και επακόλουθα και με εσένα .Οπότε αν σκέφτεστε αυτό κάθε φορά που συνομιλείς η αντιπαρατίθεσαι μαζί τους, θα αλλάξει η συμπεριφορά σου απέναντι τους;

Ακριβώς για αυτό είναι ανώριμο και ανώφελο να είμαστε εγωκεντρικοί και αλαζόνες. Ακριβώς επειδή ποτέ μα ποτέ δεν δύναται να γνωρίζουμε τα πάντα για τη ζωή κάποιου. Πριν κατακρίνεις, σχολιάσεις, προσπαθήσεις να παραδειγματίσεις με αυτό το επικριτικό ύφος κάποιον ,στη ζωή σου, μην σκεφτείς υπεροπτικά.

Η συζήτηση ακούγοντας και την ‘’αντίπαλη’’ πλευρά , το πώς ο απέναντι μας νιώθει ,τι τον βασανίζει, τι υποστηρίζει, είναι σίγουρα η λύση έναντι των μονόπλευρων αντιπαραθέσεων που βρίσκουν αδιέξοδο.

Δεν είμαστε μόνοι και δεν είμαστε τόσο διαφορετικοί όσο πιστεύουμε ο ένας από τον άλλο. Παλεύουμε καθημερινά να ακουστούμε και αναρωτιόμαστε τι θα γινόταν σε έναν κάποιο κόσμο ουτοπικό, που θα μας καταλάβαιναν, ενώ στη πραγματικότητα ποτέ δεν σκεφτόμαστε με την ίδια λογική όταν έρχεται η σειρά μας.

Σε μια βαλίτσα, μα πώς ;

 

γράφει η Ελευθερία Σκορδίλη, Β5

Με ρωτάν τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω. Περιμένουν μια απάντηση * ένα μέλλον στριμωγμένο σε ένα επάγγελμα, ή ακόμα χειρότερα σε μια δουλειά. Εγώ - υποτίθεται - θα πρέπει να γνωρίζω την λέξη αυτή που θα αποτελέσει την βαλίτσα της προσωπικότητας, των ονείρων και της ζωής μου. Ας το παραδεχτούμε, πολλά όλα αυτά για να χωρέσουν σε μια βαλίτσα !

Αλλά αυτό ξεκινάει και τελειώνει σε εμένα - για εμένα. Μπορώ να τα χωρέσω όλα αυτά σε μια λέξη; Σε μια βαλίτσα; Θέλω ; 

Γιατί για να σταματήσω να φτιάχνω ξανά και ξανά αυτή την βαλίτσα πρέπει να ξέρω τι θέλω και με ποια σειρά θα τα βάλω μέσα σε αυτή. Έτσι, άφησα στην άκρη όλα εκείνα τα ονόματα επαγγελμάτων που στα αυτιά μου ακούγονται τόσο κοντινά - και την ίδια στιγμή σαν απόηχος κάποιας , που ακόμα δεν είμαι. Βάζω πρώτα αυτά που θέλω. Αυτά που ξέρω. Λέω θα γίνω άνθρωπος. Λέω θα γίνω ευτυχισμένη. Θα έχω κρίση, θα είμαι πρόθυμη να βοηθήσω όπου μπορώ. Κι όταν ξεκίνησα να βάζω πρώτα αυτά, η βαλίτσα μου είχε χώρο και για άλλα όμοια τους. Είχε χώρο για τον σεβασμό , και την αλληλεγγύη , την ευγενή άμυλα και τόσα, τόσα όνειρα.

Ο κόσμος όμως ζητά μια απάντηση. Μια απάντηση ανάμεσα σε επιλογές. Επιλογές που δεν περιλαμβάνουν την αρχή της βαλίτσας μου. Και έτσι επιλέγω κάτι και τους λέω. Αυτό που ακούγεται ποιο κοντά σε αυτή που είμαι σήμερα - την κάθε μέρα που καλούμαι να απαντήσω , ξανά και ξανά αυτή την ερώτηση. Και είναι ειρωνικό αν σκεφτεί κανείς πως και εγώ κάνω αυτή την ερώτηση και δίνω το ίδιο ,περιορισμένο , πλαίσιο επιλογών στον εαυτό μου. Ή ακόμα όταν ρωτάω κάποιον άλλο. Έχουμε μάθει φαίνεται να επιλέγουμε από συγκεκριμένες επιλογές. Μάθαμε να ρωτάμε αυτοματοποιημένες ερωτήσεις ; Να δίνουμε και να περιμένουμε απαντήσεις βάση πρωτοκόλλου ; Είμαι μόνο 17 και οι περισσότεροι στον κύκλο μουστην ίδια ή σε κοντινή ηλικία και είμαστε όλοι μας ήδη εν μέρει απορροφημένοι απ’ το σύστημα ; Μάλλον την επόμενη φορά που θα μου ζητήσουν να με στριμώξω σε μια λέξη απόηχο κάποιας άλλης , δεν θα το κάνω! 

Γιατί ξέρω, τι δεν θέλω να γίνω!

Σε βλέπω

 

Σε βλέπω

 

  Η αυτοπεποίθησή μας ευδοκιμεί από την άγνοια της ερασιτεχνίας μας. Μία πλαστή αυτοπεποίθηση με σκοπό να καλύψει, ή  τουλάχιστον να ομορφύνει, χρόνια ψυχικού πόνου, απελπισίας, απόγνωσης.

  Το θέμα αυτού του άρθρου είναι οι μηχανισμοί άμυνας των ανθρώπων, τα προσωπεία που φοράμε και η τεράστια προσπάθεια που καταβάλλουμε για να κρύψουμε τον εαυτό μας. Αυτό που ποιητικά αποκαλούμε "Επιφάνεια"... Ο τρόπος που κάνεις χειραψία, ο τρόπος που χαμογελάς, ο τρόπος που ειρωνεύεσαι τους άλλους, η δήθεν δυναμικότητα σου, όλα συμβάλλουν στην δημιουργία αυτής της οφθαλμαπάτης που αποκαλείς εαυτό. Είναι όμως λογικό. Προσπαθείς να καλύψεις το χάος που φωνάζει μέσα σου. Το τρομακτικό θέατρο της ψυχής σου. Καταλήγεις να δημιουργείς μια ζωγραφιά, γεμάτη με γκρίζες εξωτερικές αποχρώσεις που επικαλύπτουν το εσωτερικό αυτό χάσμα, μεταξύ το ποιος είσαι και του ποιος θέλεις να είσαι.

  Αντιγράφεις είδωλα -επίσης πλαστά, απλά πιο σωστά πλασαρισμένα-,

αποζητάς την κοινωνικοποίηση, το παίζεις σκληρός, ή ευαίσθητος. Μέρες, μήνες, χρόνια περνάνε κι εσύ ακόμα πλάθεις την εικόνα σου. Να θυμάσαι όμως. Οι μηχανισμοί άμυνας που χρησιμοποιείς για να κρύψεις την προσωπικότητα σου, λένε πιο πολλά για σένα από αυτό που πραγματικά είσαι.

Κι εγώ σε βλέπω.

 

-Μάριος-Ναπολέων Καλούδης Β’ Λυκείου

Τι μας συνέβη στην καραντίνα;!

 

Τι μας συνέβη στην καραντίνα;

 

Ήρθε απρόσμενα, έμεινε και αποτέλεσε σημαντικό κομμάτι στη ζωή μας. Ξεκίνησε σαν πλάκα 2 βδομάδων και κατέληξε σε εμπειρία 2 χρόνων  ̇σχεδόν χωρίς κανείς από εμάς να το πάρει είδηση. Ο εγκλεισμός που επακολούθησε αμέσως μετά την εξάπλωση του ιού ήταν για εμάς τους νέους μαθητές μία πρωτόγνωρη εμπειρία, η οποία είχε τόσο καλές όσο και καταστροφικές επιπτώσεις στην ψυχική μας υγεία.

Όλοι λίγο πολύ ασφυκτιούσαμε σε παρόμοιες καταστάσεις, που όμως λόγω της απομόνωσης δεν διαθέταμε την ικανότητα να μοιραστούμε, να συζητήσουμε, να κατανοήσουμε πως δεν είμασταν μόνοι. Αβεβαιότητα για το αύριο, ψυχρότητα ,αποδιοργάνωση και μοναξιά .Δεν υπήρξε στιγμή η δυνατότητα να ξεχαστούμε και να ζήσουμε έστω και μέσα από τα προβλήματα των άλλων. Καλώς η κακώς ηθελημένα ή άθελα μας, αναγκαστήκαμε να έρθουμε αντιμέτωποι με τα δικά μας βάσανα και με κάθε πτυχή του εαυτού μας. Δεν υπήρξε περιθώριο για να εθελοτυφλήσουμε περεταίρω .Έπρεπε από δω και στο εξής να δούμε τα πράγματα εντελώς διαφορετικά.

Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας υπήρξε κλάμα, απόγνωση, φόβος, μιζέρια .Πολλοί από εμάς δεν νιώσαμε αρκετοί ή πλήρεις. Πλήξαμε και συνειδητοποιήσαμε πως οι συνεχείς έξοδοι που πλέον στερούμασταν, είχαν σκοπό να μας κάνουν απλά να ξεχνάμε ή να αποφεύγουμε κάθε άβολη στιγμή.

 

Παρόλα αυτά ωφελημένοι βγήκαμε αυτοί που αποφασίσαμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας  καλυτέρα και να του καλύψουμε απωθημένα. Αυτοί που βρήκαμε τις ασχολίες που μας ενδιαφέρουν που μπορέσαμε να τα βρούμε με τον εαυτό μας και να επωφεληθούμε από μικρές στιγμές ευτυχίας εκτιμώντας τα ηλιοβασιλέματα που είδαμε από τα κλειστά μας παράθυρα, τις βόλτες στα στενά δρομάκια αφού στάλθηκε το μήνυμα στο 13033 τη μουσική και τα podcasts που ακούγαμε από τα φθαρμένα ακουστικά μας.

Ήταν μια δύσκολη εμπειρία που όμως αν επαναληφθεί θα μας βρει αντάξιους αντιπάλους της. Δεν θα φοβόμαστε πια να μείνουμε μόνοι με τους εαυτούς μας!

Πρίφτη Ελπινίκη Β’ Λυκείου