21 Μαρτίου. Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Ο εφηβικός νους στο μικροσκόπιο

 

Τον κυκεώνα των σκέψεων και των προβληματισμών των σύγχρονων εφήβων παρουσιάζει η έκθεση φωτογραφίας με τίτλο «Ο εφηβικός νους στο μικροσκόπιο», των μαθητών του τμήματος Γ3 του 1ου Γ.Ε.Λ. Κέρκυρας, υπό την επίβλεψη και καθοδήγηση της εκπαιδευτικού Μαρίνας Κρητικού. Όλα τα έργα που παρουσιάζονται στην παρούσα έκθεση έχουν δημιουργηθεί από τους μαθητές με ζήλο, ακολουθώντας μόνο μία λογική, αυτή  των επιθυμιών και των παρορμήσεών τους.

 Η χωρίς δισταγμό επιλογή των δημιουργών για τη σταθερότητα της ασπρόμαυρης μορφής στις φωτογραφίες, προέρχεται από τη δύναμη του ασπρόμαυρου να προσηλώνει και να καθηλώνει.   Όταν κοιτάζουμε μία ασπρόμαυρη φωτογραφία, ασυνείδητα αποτυπώνεται μέσα μας. Όταν το χρώμα –που τα μάτια μας έχουν συνηθίσει να βλέπουν- απουσιάζει, άλλα στοιχεία της φωτογραφίας αποκτούν βαρύτητα και την καθορίζουν.

 Η έκθεση, διατηρώντας στο σύνολό της ταυτόχρονα την τάξη και το χάος, απεικονίζει απόλυτα την νεανική σκέψη, την επανάσταση και τον προβληματισμό που με διαφορετικό τρόπο κατακλύζει την καρδιά και το σώμα του εφήβου από άκρη σε άκρη. Σύγχρονοι στοχασμοί που αφορούν στη διαφορετικότητα, στις κοινωνικές νόρμες και στον αντίκτυπο του διαδικτύου και των μέσων μαζικής δικτύωσης στην ψυχολογία των νέων, αποτυπώνονται μέσα από την οπτική των εφήβων σε μορφή φωτογραφιών.

 Η δύναμη της ελευθερίας είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την συλλογικότητα, η οποία μπορεί να πάει κόντρα στο κάθε κατεστημένο. Έτσι, η συγκεκριμένη έκθεση φωτογραφίας αποτελεί έναν ύμνο στη συνεργασία  και στο ομαδικό πνεύμα, καθώς οι μαθητές και η εκπαιδευτικός σε ένα πλαίσιο ομαδικότητας, επιδίωξαν την απεικόνιση των προβληματισμών και των ανησυχιών τους.

 Το βέβαιο είναι ότι αυτή η συλλογή φωτογραφιών αντικατοπτρίζει τον ανεμοστρόβιλο των εφηβικών σκέψεων και ενεργοποιεί υποσυνείδητα τον διακόπτη των βαθύτερων στοχασμών, προκαλώντας συνειδησιακή ταραχή και εμπνέοντας στους θεατές ότι όσο και αν οι κοινωνικοί κανόνες έρχονται να επιβληθούν πάνω μας, τελικά είναι η βούληση μας που καθορίζει τη ζωή μας.    

                                                  Ευθυμία Καραγιάννη, μαθήτρια Γ Λυκείου (τμήμα Γ3)

«Δυο σκιές, αγκαλιασμένες στο φώς,τυλιγμένες στο σκοτάδι»

γράφει η Ελευθερία Σκορδίλη 

 Άσε με να σε ρωτήσω μου είπε. Και την άφησα. Έμαθες να μετράς; Τα χαμόγελα και τις στιγμές στη παλάμη; Τις ρυτίδες στα μάτια, τα δάκρυα, τις αγκαλιές,τα φιλιά; Έμαθες να διαβάζεις; Στα πρόσωπα τον φίλων την λύπη; Τη χαρά σε μάτια ξένα, την απόγνωση πίσω απ’ τα μάτια που καλύπτει η οθόνη; Ξέρεις να ακούς; Τον πόνο, τη χαρά; Την εγκατάλειψη, την πίκρα, την αγάπη; Να ακούς το φόβο και το χάδι. Το σ’ αγαπώ μονταρισμένο και τη ζήλια τονισμένη αλλιώς; Τα μάτια τα βλέπεις; Άυτούς τους καθρέφτες της αβύσσου – δυστυχίας και ευτυχίας σπίτι. Τα μάτια εκείνα που σε φιλάν για καληνύχτα, που αφήνουν το βλέμμα στα αστέρια, που πλανούνται στον ουρανό μήπως συναντήσουν κάτι περασμένο – μια στιγμή μες στο χρόνο; Άυτά που πονούν, που φοβούνται; Τα μάτια πουδακρύζουν στο σκοτάδι, τα βλέπεις; Γνωρίζεις να χορεύεις στον χρόνο; Έκείνον τον πλανευτή τον πρίγκιπα που δε σε αφήνει ανάσα να πάρεις. Έρχεται φεύγει μένεις κοιτάς – εκείνος ήδη στο επόμενο βαλς. Συνάντησες τη μαγεία; Τη βρήκες εκεί που σου είπαν πως θα ‘ναι; Άκουσα πως προτιμά να εκπλήσσει με τιςκρυψώνες τις τους μεγάλους. Και την αγάπη. Πες μου την αγάπη τη ξέρεις; Πες μου στα ταξίδια σου, που σβήνουν τον χρόνο, φιλάν το κενό και χορεύουν με τ’άστρα. Πες μου σε αυτά τα ταξίδια τι έμαθες. Σε αυτά τα ταξίδια πόσο είδες, πόσα ρώτησες, πόσα σου είπαν;Άσε με να σου απαντήσω της ζήτησα, και το έκανε. Έίδα πως ο κόσμος δεν είναι όπως αφήνει να φαίνεται η γραμμή του ορίζοντα, κατάλαβα πως μια ακτίνα φωτός είναι αρκετή για να αλλάξει πολλά. Μα ξέρω τελικά ένα – όπως κι ο Σωκράτης – ότι δεν ξέρω τίποτα (κι άσε με να προσθέσω) μόνο την απεραντοσύνη του γεμάτο άγνωστο κενού που δεν θα γνωρίσω. Κι έπειτα χαθήκαμε εκεί που το σκοτάδι και το φως αγκαλιάζονται, εκεί απ’ όπου είχαμε έρθει. Το άγνωστο.

Μια σκηνή πριν το τέλος

γράφει η Ελευθερία Σκορδίλη 

Χρειάζονται τα παγωμένα δευτερόλεπτα στις ζωές μας; Αυτά που μας επιτρέπουν να δούμε έξω από εμάς. Να προσπαθήσουμε να φανταστούμε τις πραγματικότητες των άλλων. Παράλληλες πραγματικότητες. Ο καθένας πρωταγωνιστής στη δική του ιστορία και όλοι δεύτεροι ρόλοι στην ίδια παράσταση, μα έχει ο καθένας στιγμές που οι προβολείς φωτίζουν μόνο αυτούς και αυτό είναι το ξεχωριστό. Το πώς συνυπάρχουν οι ρόλοι μας στην ροή του χρόνου αφήνοντας μας να αναπνέουμε και αέρα διαφορετικό απ’ των υπολοίπων. Έστω για λίγο. Το ξεχνάμε. Έίμαστε τόσο καλοί στο να ξεχνάμε. Απ’ όλους τους ρόλους μας αυτό μας βγαίνει πιο φυσικά απ’ όλα. Ξεχνάμε ανθρώπους, κινήσεις, τη ζωή, το να ζήσουμε. Κι ο χρόνος τρέχει και εμείς περπατάμε. Δεν κατανοούμε πως η παράσταση τελειώνει παρά μόνο μια σκηνή πριν το τέλος. Τότε αλλάζουμε λίγο το κουστούμι μας, φοράμε μια νέα μάσκα και κάνουμε έναβήμα μπροστά να απαγγείλουμε πιο πειστικά τα τελευταία μας ποιήματα. Ας αλλάξουμε κουστούμι τώρα, πριν την τελευταίασκηνή. Να πούμε τα επόμενα λόγια πιο καθαρά και να ανταλλάξουμε χαμόγελα που κρατούσαμε για την υπόκλιση. 

« Ξέρεις από θέατρο;»

 

γράφει η Ελευθερία Σκορδίλη 

Πρόβα τζενεράλε. 

Μια πρόγευση της χαράς της παράστασης. Η επιβεβαίωση πως γνωρίζεις το κάθε λεπτό, τη κάθε γραμμή που πριν κάποιους μήνες διάβαζες απ’ τα χείλη του υποβολέα. Φινάλε. Η στιγμή που η ένταση εγκαταλείπει το σώμα. Η υπόκλιση και το μπράβο που λες κρυφά στον εαυτό σου, εκείνο που λέει δυνατά το χειροκρότημα. 

Παράσταση. 

Λεπτά για τον ακροατή. Ώρες για όσους είναι στην άλλη πλευρά της αίθουσας. Γέλια και μερικός προβληματισμός κάτω απ’ την σκηνή. Χαμόγελα και δάκρυα και άγχος ημερών για όσους πατούν στη σκηνή.

Υπόκλιση. 

Αν και συμβολίζει το τέλος, για όσους υυποκλίνονται είναι η αρχή ενός ακόμα ταξιδιού. Για όποιον τους βλέπει η αρχή ενός συλλογισμού και για την ίδια την παράσταση μια νίκη, μια ακόμα εκδοχή στης ιστορίας που έφτασε στο τέλος. 

Παγκόσμια Ημέρα Της Γυναίκας

Η ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ

γράφει η Ευαγγελία Καραγιάννη

    Καλώς ή κακώς, το σχολείο αποτελεί προσομοίωση της κοινωνίας μας. Ο τρόπος που δρούμε και αντιμετωπίζουμε καταστάσεις στα πλαίσια αυτού, είναι δείγμα της μετέπειτα συμπεριφοράς του ατόμου.

    Συχνά, συναντάμε στο χώρο του σχολείου ομάδες ατόμων που εκδηλώνουν βίαιες συμπεριφορές και επιθυμία να βανδαλίσουν τις υποδομές. Τέτοιες ομάδες δεν αποτελούν πλειονότητα των μαθητών ενός σχολείου, αλλά τους επισκιάζουν και οι πράξεις τους επισκιάζουν άμεσα όλο το δυναμικό του.

    Αυτές οι συμπεριφορές, που κάποιες φορές έχουν απώτερο σκοπό να εκφοβίσουν μαθητές, είναι ένας τρόπος εκδήλωσης ακραίων μη αποδεκτών απόψεων. Ενώ, τα άτομα που προβαίνουν σε αυτές δείχνουν να μη σέβονται ούτε τους συμμαθητές τους, ούτε τους καθηγητές.

    Οι παράγοντες στους οποίους στηρίζονται τα άτομα που εκδηλώνουν τέτοιες συμπεριφορές είναι: Η εκδήλωση ισχύος και δύναμης, αλλά και ο φόβος που προκαλούν. Έτσι λοιπόν καταλήγουν μικρότερες αριθμητικά ομάδες να περιορίζουν και να εκφοβίζουν το σύνολο.

    Πάντοτε σε τέτοια φαινόμενα βίας οι αντιδράσεις ποικίλουν. Ένα ποσοστό μαθητών και καθηγητών, θα τα παρακολουθήσουν παθητικά, δίχως να τα αντιμετωπίσουν, ενώ ένα άλλο ποσοστό, επιδιώκει την επίλυση τους -έχοντας ή μη αποτέλεσμα- δεν μένουν αμέτοχοι παρατηρητές.

    Προκειμένου, λοιπόν, να εξαλειφθούν ή έστω να μειωθούν τα περιστατικά βίας στα σχολεία πρέπει να δράσουν τόσο οι εκπαιδευτικοι όσο και οι μαθητές.

    Η αδιαφορία και η προσποίηση ότι δεν υπάρχουν τέτοια ζητήματα γύρω μας δεν θα βοηθήσει. Αντίθετα, θα ενθαρρύνει τις παραβατικες συμπεριφορές και την  καταδίωξη της διαφορετικότητα. Από την πλευρά των καθηγητών, θα έπρεπε να γίνεται ξεκάθαρο ότι κάθε είδος εκφοβισμού είναι κατακριτέο. Η τιμωρία και οι ποινές είναι ένας τρόπος αντιμετώπισης, αλλά ταυτόχρονα είναι σημαντικό οι καθηγητές να εκδηλώνουν αποδοκιμασία σε τέτοια γεγονότα και να ενθαρρύνουν τους μαθητές να εκφράζονται ελεύθερα - δίχως φόβο.

    Από την πλευρά μας, οι μαθητές σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ανεχόμαστε και πόσο μάλλον να ενθαρρύνουμε τη βία ούτε να τη θεωρούμε "χαβαλέ". Ως μαθητές, οργανωμένα θα πρέπει να προβαίνουμε σε δράσεις, ειρηνικές, δημιουργικές, ώστε να εκφράσουμε την υποστήριξή μας στη διαφορετικοτητα οποιασδήποτε μορφής. Ακόμα, όταν είμαστε μάρτυρες σε φαινόμενα βίας δεν πρέπει να σιωπούμε γιατί έτσι δηλώνουμε την ανεκτικότητα μας σε αυτά.

    Εάν επιζητούμε την ελευθερία έκφρασης και τα ίσα δικαιώματα στην ευρύτερη κοινωνία μας πρέπει να ξεκινήσουμε να δρούμε στην μικρογραφία της, το σχολείο.

Είμαστε ικανοί να ελέγξουμε τα πάντα;

Γράφει η Ιωάννα Σπίγγου

Είμαστε αλήθεια ικανοί να ελέγξουμε τα πάντα; Κρύβουμε κάποια μυστική, κρυμμένη δύναμη να προβλέψουμε κάθε πιθανή στιγμή της ζωής μας, κάθε εξέλιξη, κάθε αλλαγή, και να την προσαρμόσουμε στις επιθυμίες μας;

Αρκετοί από εμάς, ζουν καθημερινά με αυτή την υπέρμετρη, αξεπέραστη αγωνία: "Μήπως δεν εχω εξετάσει όλα τα πιθανά σενάρια του κάθε μου μελλοντικού βήματος, ώστε όλα να κυλήσουν ομαλά;"

Ξεχνάμε όμως, κάτι πολύ βασικό.

Δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτόν τον κόσμο.

Η κάθε μας εμπειρία, η κάθε μικρή εξέλιξη ασήμαντων και καθημερινών στιγμών, η κάθε μας επιλογή και οι συνθήκες που βιώνουμε, είναι αποτέλεσμα πολλών διαφορετικών παραγόντων. Άλλωστε, ένας τρόπος υπάρχει για να συμβούν τα πράγματα. Κανείς δεν έχει αποδείξει, ότι μπορούμε να επιστρέψουμε, να διαγράψουμε γεγονότα και να τα επαναλάβουμε για να μεταβληθούν..

Εμφανίσθηκε στην Αθήνα, περίπου το 300π.Χ. ως μία νέα φιλοσοφική σχολή των Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών χρόνων. Η Στωική Φιλοσοφία (στωικισμός), ιδρύθηκε από τον Ζήνωνα τον Κιτιέα, ο οποίος δίδασκε στην Αθήνα, στην "Ποικίλη Στοά", από όπου πήρε και το όνομα της. Επηρεασμένη από μια παλαιότερη φιλοσοφική σχολή, τους κυνικούς, η Στωική Φιλοσοφία, θεωρεί ως υπέρτατη αρετή, την αποδοχή της φύσης, του κόσμου και της θνητότητας του ανθρώπου, όπως είναι. Ο άνθρωπος, συμμετέχει στις πτυχές της ζωής, όμως δεν καταπατά οτιδήποτε για το προσωπικό του συμφέρον, έρχεται σε μία αρμονία με τον ευρύτερο κόσμο και το σύμπαν, και στηριζόμενος στη λογική του, επιβιώνει μέσα σε αυτό. Το έργο του είναι να φροντίζει για το Ηγεμονικό του, δηλαδή την ψυχή του και τον εσωτερικό κόσμο του, και όχι για τα εξωτερικά από αυτόν πράγματα. Αυτά χρειάζεται να τον απασχολούν, αλλά πάντα να τα αντιμετωπίζει με τη λογική.

Αν εκμοντερνιστεί η αντίληψη αυτή, στη σύγχρονη εποχή,  ίσως να υπάρχουν διάφορες πτυχές της που μπορούμε να αναλύσουμε. Βιώνουμε εποχές με συνεχείς αλλαγές, ξαφνικά γεγονότα, αναταραχές παντού οι οποίες ποτέ δεν ξέρουμε πότε θα πλησιάσουν και τον δικό μας περίγυρο, αν αυτό δεν έχει ήδη συμβεί. Το να αφήσουμε τη μοίρα μας να επιλέξει πράγματα που μπορούμε να αλλάξουμε, πιθανότατα, δεν θα βοηθήσει. Όμως, η υπερβολική αγωνία για την εξέλιξη των γεγονότων, σίγουρα δεν θα οδηγήσει σε μια προσωπική μας ηρεμία. Και η ηρεμία αυτή, εάν θέλουμε να πράττουμε με σύνεση, είναι πολύ σημαντική. Χρειαζόμαστε την ηρεμία, την έχουμε ανάγκη. Ίσως να ήταν ελπιδοφόρα η σκέψη, ότι δεν εξαρτώνται όλα από εμάς, είμαστε θνητοί, και κάθε εξωτερικό παράγοντα, μπορούμε, όχι να τον αγνοήσουμε, αλλά να τον λάβουμε υπ' όψη με τη λογική συνείδηση που διαθέτουμε.

Αλλά κάθε στιγμή που παρατηρούμε κάτι δυσάρεστο, η λύση που μελλοντικά θα ωφελήσει κάθε άνθρωπο που επιβιώνει στον κόσμο, είναι με θάρρος, να προσπαθήσουμε να συμβάλλουμε στην αλλαγή του.